Aap

Het aparte van dit hele gedoe is dat afstuderen een fantastische belevenis zou moeten zijn, de wereld die aan je voeten ligt. Eindelijk geen nutteloze leerdoelen meer formuleren,geen opdrachten die al honderden keren door anderen zijn uitgevoerd en ga zo maar door. Maar toch had dat wel z’n charme vergeleken met nu.

Na het grote afstuderen komt namelijk het schijnbaar onvermijdbare zwarte gat. Hét punt waarop alles verandert. Opeens mis je de ergernis van slecht bereikbare docenten, omdat er eigenlijk niks meer is. En dat niks blijft niks, totdat je er wat aan doet nietwaar? Ik ben vrij snel op zoek gegaan naar werk, deels omdat dat hoort als je afgestudeerd bent en aan de andere kant ook omdat in het grote niks ook het gemis van mijn vrienden van de IB-groep ligt, die mij geld en vervoer gaven. Om deze oude vrienden weg te doen moet ik nieuwe vrienden maken in de vorm van collega’s en bazen. “Dolletjes! Dat doen we even!”, dacht ik op dat moment. Echter dat bleek niet zo makkelijk te zijn. De routine tussen zoeken, klikken, belletje, briefje en babbeltje begrijp ik ondertussen wel eigenlijk. Alleen het blijkt het allemaal net niet te zijn, eenzijdig of wederzijds. Helaas. Het grote niks komt me weer halen en brengt me naar het niks.
Om toch de rekeningen te kunnen betalen ging ik toen maar meer vakkenvullen. Absoluut niet wat ik wil, absoluut niet mijn toekomstdroom voor zover deze nog niet aan diggelen lag, maar het brengt wel geld op de plank.
Ik ben me ervan bewust dat ik geen plank heb om het geld op te leggen, maar het blijft een spreekwoord. Ook weet ik vrij zeker, voor de taalpuristen onder mijn trouwe lezers, dat mijn werkgever me echt niet in broden uitbetaald, dus het klopt echt.
Maar toch zorgt al dit gedoe, het grote niks en het hele gebeuren rondom afstuderen dat m’n humeur verandert, helaas niet ten goede. Het lijkt erop alsof ik niet meer geniet, alsof niks leuk meer is. Als ik wist hoe ik dat moest veranderen, graag! Maar ik mis ’t toch wel, dat genieten. Het zal helaas wel bij ’t grote niks horen denk ik.
Vrijdag heb ik nog een kans op een echte baan. Dan is er een soort sollicitatie-evenement, waar mensen uit heel Nederland heen gaan om werkcoach van het UWV te willen worden. Nu maar hopen dat het mij wat lijkt en dat de mensen die me mogen aannemen me leuk genoeg vinden om gezellig bij hun te komen werken. Wish me luck.

En jawel, ik heb een heuze nietszeggende titel verdiend!! Hoezee voor mij!

Ik ben afgestudeerd in CMV (Culturele en Maatschappelijke Vorming) en nu mag ik B SW achter m'n naam zetten!!

Vet gaaf allemaal natuurlijk, maar nu begint de missie tot het zoeken van stoer werk. Hebben jullie iets cools voor mij?

Groetjes
Steven

Hi babe,

Just wanted to say I love you, but I'm not too sure if you want to hear it. As instead I will not say that, but just wanted to say I'm really sorry. There were times I wanted to be alone, but seeing how it all is now I just want to change my choices to together alone. However, this is the thing that cannot be. Changing what already happened.

However, the changing itself can still happen if you want to. However, I do not know what you want me to be. The only thing I can say is that I want to try, for promising things which I might not achieve will let me break my promise. And I don't want to give you anymore false hopes. The only thing I do know is that I want to be with you and love you. For all it takes.

The thing I wanted to say as well is that the issue that keeps us apart right now is the same I liked about you. You lived a lifetime of misery in 25 years. And, more to say, you survived it. That makes you strong, but vulnerable at the same time. But more importantly, you experienced all that. And it fascinates me, but makes it hard to be together as you see in the movies. It makes you very beautiful.

But most of all I am sorry that I get these insights too late. And I'm sorry for what I said. I didn't mean to hurt you. But in a way all this fighting 'tween us makes it easier to start seeing each other again. I know what you don't want and some things you do want. And you know the same.

What I tried to say is; Can I have one more chance to love you?

Love

Iets wat al gezegd is hoeft niet nog een keer... Op het moment wordt dit liedje grijsgedraaid en zegt alles wat gezegd hoeft te worden..

VNV Nation - Illusion
I know it's hard to tell how mixed up you feel
Hoping what you need is behind every door
Each time you get hurt, I don't want you to change
Because everyone has hopes, you're human after all
The feeling sometimes, wishing you were someone else
Feeling as though you never belong
This feeling is not sadness, this feeling is not joy
I truly understand, Please, don't cry now

Please don't go, I want you to stay
I'm begging you please, please don't leave here
I don't want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you
Please don't go, I want you to stay
I'm begging you please, please don't leave here
I don't want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you

Being like you are
Well this is something else, who would comprehend?
But some that do, lay claim that
Divine purpose blesses them
That's not what I believe, it doesn't matter anyway
A part of your soul ties you to the next world
Or maybe to the last, I'm still not sure
What I do know is, to use the world is different
As we are to the world but, I guess you would know that

Free hugs


Een frustrerende randgroepering is weer aan het licht gekomen. Naast de emo's, larpers en omniasloeries die ik met man en macht bestrijdt, zijn daarbij nu ook de malloten van de Free Hugs. En dan bedoel ik niet de officiële campagne (staan en wachten tot iemand je wil knuffelen), want die kon ik wel waarderen, maar het misvormde tuig wat er nu rondloopt.

De knuffelmanie neemt ernstige vormen aan. Vroeger was het nog zo dat je iemand een knuffel gaf omdat je om die persoon gaf, maar tegenwoordig maakt dat niet meer uit. Bijzondere acties (waaronder seks, zoenen, knuffelen enzovoorts) worden normaal. Dit heeft tot gevolg dat de maatschappij nog meer verloederd en we door kunnen gaan tot Balkenende 10 of Wilders 25, en dat moeten we niet hebben. Bleh!

Het tuig van tegenwoordig loopt met gefaalde bordjes rond, is lelijk en willen alles knuffelen wat langsloopt. Ik ben hier fel tegen, zoals je moet weten. Knuffelen is namelijk een bijzondere activiteit die je alleen doet met mensen van wie je houdt. Als dit voor jou anders ligt, ben je vermoedelijk een larper, een emo, een omniasloerie of een free hugs malloot en hoor je dit sowieso niet te lezen. Alhoewel de voorgaande groepen een echte knuffel niet kunnen onderscheiden van wat zij knuffelen noemen, raad ik hen toch ten zeerste aan om op te houden met lezen en naar deze site te surfen: http://www.korrelatie.nl/

Hoe het ook zij, de Free Hugs groeperingen die ik zag waren bijzonder vervelend. In plaats van netjes te wachten tot een geïnteresseerde langskwam, trokken zij over een geheel terrein met hun bordjes om daar zo goed als iedereen lastig te vallen door ze te knuffelen. Laten we dit punt even wat abstracter maken, zodat eenieder de ernst van de situatie kan inzien; Iemand raakt een ander op een intieme manier (knuffelen is een intieme manier van aanraking, hoe je het ook went of keert) aan, zonder dat die ander daar toestemming voor geeft. Door deze aanraking dwingt de 'Free Hugs malloot' zijn slachtoffer tot deze aanraking. Het Wetboek van Strafrecht zegt het volgende over dit abstracte voorbeeld;


Art. 246 Wetboek van Strafrecht (Feitelijke aanranding der eerbaarheid)

Hij die door geweld of een andere feitelijkheid of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid iemand dwingt tot het plegen of dulden van ontuchtige handelingen, wordt als schuldig aan feitelijke aanranding van de eerbaarheid, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste 8 jaren of geldboete van de vijfde categorie.
Toelichting:
De pleger en het slachtoffer kunnen een man of een vrouw zijn. Het gaat bij dit artikel om 'ontuchtige handelingen', dat wil zeggen dat de pleger een persoon benadert zonder dat hij seksueel binnendringt.
Bron: http://www.seksueelmisdrijf.nl/jl/index.php?option=com_content&task=view&id=162&Itemid=197

Kortom, de Free Hugs malloten zijn in overtreding met het Wetboek van Strafrecht! Wat zij doen (het opdringen aan anderen om lichamelijk contact te hebben, zonder dat die ander hier toestemming voor geeft) is compleet strafbaar!

Het is zelfs voorgekomen dat iemand expliciet geweigerd heeft om deel te nemen aan hun satanische knuffelritueel, maar dit werd genegeerd! Ik kan hier wel op zeggen dat de volgende keer dat zo’n malloot mij probeert te knuffelen mijn vingervlugheid zo 0900- TUIG heeft gebeld.

Wat me dan wel weer enorm fascineert is wat de Free Hugs malloten bezielt om dit te doen. Hebben ze aandachtstekort? Een aanrakingsfetish? Een of andere geestesziekte? Wat het ook is, het is niet normaal. Ze waren overigens allemaal lelijk en vermoedelijk single. Waren ze dan wanhopig op zoek naar hun affectie en liefde? Wat het ook is, dat zoeken ze maar ergens anders... Want de grote Aapvis en zijn stoere possie werken hier niet aan mee. Krijg alsjeblieft een leven en gedraag je niet als een geflipte idioot.

Alhoewel, misschien zit er toch iets in. Ik kan bijvoorbeeld shirts laten bedrukken met ‘Free sex’, ‘Free French’, ‘Free beatings’ en ‘Free Decapitations’ en dan actief op mensen gaan afstappen zoals deze malloten doen en doen wat er op mijn shirt staat. Illegaal zegt u? Is het niet precies hetzelfde, maar met een ander vergrijp, als wat de ‘Free Hugs malloten’ doen dan?

I'm sorry,
For making it a bit harder
For being curious
And for making you feel special

I'm sorry,
For loving you,
And in return,
Trying to solve something

I'm sorry,
For trying to interfere
Making choices
And wanting to help

I'm sorry
I offer you help
That I don't know what you want
That you are living close to my heart

I'm sorry
I expect some simple thank you
Something that I know you appreciated it
Just... Something...

I'm sorry,
That I know you
That I talk to you
That I love you

I'm sorry
That I love you.....

Prof. Aapvis, hoogleraar bedrijfseconomie, let goed op de wereld. Het blijkt namelijk dat het erg belangrijk is om goede economie te hebben voor een land. Tot zover niets nieuws lijkt me. Een goede economie bereik je door veel mensen efficiënt te laten werken en dan heel veel geld te verdienen. Geen dubbel werk, geen werknemers die anderen extra werk geven en dat soort dingen.

Nu heeft Prof. Aapvis ontdekt dat er een sector in Nederland aan het werk is wat compleet tegendraads bezig is met deze basiseconomieprincipes. De puzzelboekjessector! Ik pleit daarom ook per direct voor het saneren van deze complete sector en ze in dienst te stellen voor het bestrijden van hinderlijke minderheidsgroeperingen (beter bekend onder de codenaam EMO, of emotioneel en mentaal ongesteld). Het vervaarlijke van de puzzelboekjessector is dat er mensen zijn die veertig uur per week raadseltjes verzinnen die anderen moeten oplossen. Op zich is daar niet veel mis mee, maar ze kennen verdorie al de oplossingen. Dit druist dus in tegen het houden van een goede economie. Niet alleen dat, maar je loopt ook het gevaar van deze zogenoemde 'breinbrekers' dat ze, je raadt het al, iemands brein breken. En iemand met een gebroken brein kan nauwelijks meer werken. Er zijn een paar beroepen waar dit nog wel bij kan (iets met dieren, boer, vakkenvullen, minister), maar voor de meeste beroepen is een gebroken brein af te raden. Gevolg: Extra mensen in de ziektewet vanwege breinklachten, overvolle behandelingsinstanties en afkickklinieken en nog meer puzzeltjes. Is niet goed. Derhalve moet het worden afgeschaft.

Brengt me meteen bij een ander punt, wat veelal overkeken wordt. Je hebt namelijk een beroepsgroep die hun beroep ervan hebben gemaakt anderen te laten werken. Deze beroepsgroep noem je managers. Hoewel iets minder gevaarlijk dan de puzzelboekjessector, zijn deze managers ook op hetzelfde uit. Ze zeggen de hele tijd wat anderen moeten doen en dat is hun baan, waardoor anderen hun werk moeten opknappen. Is dat goed? Dacht 't niet! Ik heb als kind ooit geleerd dat je je eigen boontjes moet kunnen doppen, maar deze managers hebben anderen die hun boontjes doppen. Als iedereen elkaars boontjes dopt, welke boontjes zijn dan van jezelf? Complete chaos, omdat niemand de boontjes kan vinden die ze gedopt zouden moeten hebben. En dat allemaal dankzij de managers... Weg ermee!

Walking on the edge
Seeing the goal
Not knowing what lies ahead
For the map hasn't been told

Try not to fall,
Stay on the ledge,
Seeing the ice you might break
With one mischosen step

Wait for the map!
No, why? There is it..

Each step takes careful consideration
Each thread can be your last
But moving on is the only thing
That's still on your mind...

Will we succeed?
Leave the ice intact
Staying on the ledge
And reaching the goal

Ooit een zeepbel vastgepakt? Nee? Dacht ik al. Zeepbellen moet je namelijk echt heel voorzichtig mee zijn. Want zeepbellen kunnen stuk. En een stukke zeepbel is iets wat niemand wil. Maar het kan wel... Heel zachtjes.. Heel voorzichtig. Want de zeepbel moet natuurlijk wel heel blijven. Heel belangrijk, zo'n zeepbel. Er zijn namelijk echt veel mensen die een zeepbel stuk maken zonder er bij na te denken. Malle mensen. Terwijl een zeepbel toch echt iets magisch is. Ik hou van zeepbellen. Alle kleuren die die laat zien, de magie die in het midden zit maar je bijna nooit kan aanraken en hoe ze rustig door de ruimte zweven. Iedereen kan ze zien, maar bijna niemand kan ze vastpakken.

Ik zag een keer een zeepbel, wist echt niet waarom, maar de zeepbel moest ik hebben. Eerst een plaatje, daarna een echte en die wou ik bij me hebben.
Maar ik denk toch nog wel dat iedereen z'n eigen belletje kan vastpakken. Er moet er gewoon eentje zijn, voor iemand. Dat je de bel voorzichtig vastpakt en over je hand laat glijden. Als je dat kan met je bel, dan is het jou bel. De bel die niet uit elkaar spat, maar even je van de magie binnenin laat genieten voordat je weer langzaam de bel de lucht in laat gaan. Ja, mijn bel. Ik heb m'n bel vandaag aangeraakt, gevoeld en geproefd van de magie van mijn bel. Maar mijn bel vloog weer weg. Ik denk dat ik mijn bel snel weer kan aanraken, voorzichtig, geduldig, rustig en teder. Want als je je eigen bel gevonden hebt, wil je toch niet dat die opeens knapt zodat je je bel nooit meer kan zien. Maar daarom moet je ook heel lief zijn voor je eigen belletje... Zodat je nog een keer samen naar elkaar kan kijken.

Het is niet veel wat ik voor je heb, niet veel te bieden. Niet veel te geven, maar wat ik heb, mag je hebben. Neem het maar, je mag het hebben en ik hoef er niet veel voor terug.
Ik wil ook iets van jou krijgen, als jij het van mij wil. Het hoeft niet veel, maar een beetje, een klein stukje wat we ruilen.

Ik hoop dat je snapt dat alles wat ik kan geven, hoe weinig dan ook, best veel voor me is. Want immers, ik heb weinig, maar het is wel van mij. En van mij wordt voor jou, en van jou wordt voor mij. Als je met me wil ruilen...

We beginnen maar en zien wel wat er gebeurt. Nog nooit in de geschiedenis van dit enorm onregelmatig upgedate blogje van mij heb ik dat gedaan. Typen en we zien 't wel. Nu ik aan het typen ben, heb ik nog steeds niet ontdekt wat ik wil schrijven, dus hoe langer de inleiding hoe minder ik weet. Ben op het moment best brak, kraakfeestje wat vet relaxed was gehad, nauwelijks geslapen en ook nog verkouden... En toen kwam deel 1;

Ode aan Hoestmelange:
Ik heb nooit begrepen waarom mensen uberhaupt iets zouden kopen waardoor ze gaan hoesten. Een melange van diverse soorten hoest, in een zakje, een leuk roze zakje, dat wel, maar als je dan dat zakje open zou maken dat je op 50 verschillende soorten hoest zou ontvangen en je helemaal suf zou hoesten. Of juist dat de leuke gekleurde snoepjes in 't leuke roze zakje elk 1 soort hoest bevatten. Kinkhoest voor de roze, niesziekte voor de gele en voor de groene een ordinaire verkoudheid. Maar let wel, niets van dit blijkt waar. Het is een mix van snoepjes in diverse smaken en kleuren (vandaar de melange) die extra relaxed zijn als je hoest.
Nu wil het geval dat ik verkouden ben en derhalve hoest. Ik heb die hoestmelange een kans gegeven en moet toegeven dat het vet relaxed is. De keel ontspant, ik kan weer normaal roken en bijna alle snoepjes smaken lekker (behalve die stomme groene, waar er natuurlijk weer 't meeste van zijn). Kortom, word verkouden en gebruik hoestmelange. Mijn op twee na grootste genot op het moment.

'Maar Aap, vertel vertel!! Wat zijn jou andere grote geneugden des levens?', hoor ik jullie niet vragen. Nou, kinders... Mijn andere geneugden des levens zijn op de tweede plaats roken en drinken (koffie en breezer). Dit zorgt altijd voor zoveel zenheid dat je er niet goed van wordt. Iedereen die me wel eens live gezien heeft kan dit onderbouwen. En als je me niet gezien hebt vind ik 't erg leuk dat je meeleest. Doe even zeggen wie je bent en misschien win je wel een meet en greet met mij.

Op de eerste plaats staat ook, zoals het hoort, vrouwen. Ik heb weer een hele leuke vrouw ontmoet, hihi. Dat is natuurlijk vet cool, alleen nu komen we op een stukje waar ik reteslecht in ben. Initiatief nemen en zeggen wat ik wil. Kan dat op een of andere manier gewoon niet. Dus help mij! Doe eens tips geven. Ik kan 't wel gebruiken hierover. Het smalltalk en het blijven praten en geïnteresseerd zijn lukt al, alleen dat initiatief en zeggen wat ik wil is een probleem. Help?
Gelukkig heeft deze persoon al wel aangegeven geen bezwaar te hebben om een liefde van m'n leven te zijn. En om nog meer positief nieuws te geven, ze vond een avond niet genoeg. Ik heb nu een liefde van m'n leven van vrijdagavond tot maandagmorgen op haar verzoek. Ze zei wel dat het met OV te maken had, maar dat kan natuurlijk een smoesje zijn ;)
Negatieve dingen zijn er ook aan, maar die ga ik lekker niet opschrijven, omdat positieve dingen alleen ook cool kunnen zijn

Tja, de laatste ontwikkelingen in mijn vriendenkring gaven me weer stof om mijn rol als gelegenheidsfilosoof weer op te pakken. Het geval wil namelijk dat na de gebeurtenis ik me steeds meer begin af te vragen waarom mensen aan iets beginnen terwijl ze zeker weten dat het nooit tot een goed einde kan komen. Ik heb het natuurlijk, net zoals de afgelopen vet veel berichtjes, over relaties.

Wat er gebeurt is dat een relatie na enorm lange tijd over en uit was. Het liep met pieken en dalen, maar nu is 't over en toch blijkt dat een probleem te zijn. En terecht, mag ik wel zeggen. Ik weet bij mezelf dat het er echt om spande dat het allerbelangrijkste in m'n hele leven was het hebben van een relatie. Heb er erg veel gehad, maar altijd loopt het uit op niets. Het stopt een keer, het is eindig, niets kan voor altijd blijven. Iedereen weet 't, maar niemand durft er aan te denken. Of misschien durven ze 't wel, maar mogen ze 't niet van de ander. Ikzelf heb 't nog nooit meegemaakt dat iemand zei 'Schat, je weet dat dit ooit over gaat hé?'. Maar goed ook trouwens, want dan zal 't niet lekker lopen. Maar toch... misschien denkt iedereen er wel aan, maar zeggen ze 't nooit. Nooit, totdat het te laat is. Immers, je weet 't toch in je achterhoofd.

Maar het meest vreemde is dan toch wel dat veel mensen er toch aan beginnen, erin zitten of er weer aan willen beginnen. Zo ik ook, ik wil wel, maar goed. Vind dan eerst maar iemand die je niet na vijf minuten op de zenuwen werkt. Of iemand die me vijf minuten kan verdragen. Dit onderdeel is dan gelukt, op naar 't volgende. Het spelletje. Ik hou van spelletjes, maar dan met borden of kaarten. Niet met liefde. Mijn voorkeur zou zijn dat iedereen bordjes had die ze konden opsteken als ze een signaal af proberen te geven. Zo van 'ja, dit is een positief signaal' of juist 'ga weg nare man/vrouw'. Nog makkelijker zou 't zijn dat je een soort checklist kan afgaan, of nog beter, de zin 'Ja, ik vind je leuk'. Maar juist die laatste zin is zo beladen dat ik die zelf nooit over m'n lippen krijg. Meer omdat ik niet weet hoe die ander zou reageren en dat ik er niet van hou afgewezen te worden. En daarom wordt 't elke keer moeilijker om weer wat te doen.

En ook al krijg je dat over je lippen, dan is 't alleen maar afwachten wat er komen gaat. De doodenge reactie van de ander. Je weet het nooit, als 't positief is ben je meteen euforisch en als 't iets anders is, chagrijnig. Daarom zeggen de meesten het maar niet denk ik, het 'ik vind je leuk'. Maar verwachten ze van de ander dat ze hun non-verbale signalen begrijpen. Als die ander ze dan niet begrijpt, heeft de een er geen zin in. Daarom werkt dit systeem ook niet helemaal. Stom systeem. Dan hebben we nog het man-vrouw verschil erbij, wat erg vervelend is. Dit is eigenlijk een nieuwe entry waard, dus ik hou 't maar kort. In 't kort moeten mannen alles doen voor vrouwen en krijgen alleen maar gezeik als ze iets niet goed doen. Daarnaast spreken veel vrouwen over 'Mannen snappen mijn hints niet'. Nee vrouw, dan moet je duidelijke hints geven. 'Ja ik vind je leuk en je hebt me versierd, ik haal bier en een mexicano voor je terwijl jij lekker met je vrienden mag praten' is een hele goede. Maar goed, dat zal 'm wel niet worden.

Nu weer terug naar het originele onderdeel. Mensen (en ik ook dus) vinden het leuk om zichzelf aan iemand te binden, alles te geven voor iets wat niet altijd zou bestaan. Iedereen weet het in z'n achterhoofd, maar niemand vertelt er iets over. Je merkt pas wat je mist als je iets niet meer hebt, maar je blijft maar doorgaan met hetgeen te zoeken wat je tijdelijk geluk geeft, ook al houdt 't op. Waarom zou je al die moeite erin steken? Ik denk dat dat erg persoonlijk is, maar bij mij komt 't doordat ik graag liefde ken.

Liefs
Aap

Leuk dat je zo in je eigen wereld, eigen idealen en eigen denkwijzen denkt. Maar denk je niet dat anderen anders denken dan dat jij denkt? Dan dat je ze ervaart? En dan komt weer de veroordeling van jou naar de wereld. 'Jullie zitten allemaal fout! Het zit zo en zo!'. Om weer verder te praten over hoe het is.
Maar denk je dan niet dat alles anders kan zijn? Alles verandert voor iedereen, niets is hetzelfde voor de ander als dat het voor jou is. Maar ow wee als we dat vertellen. 'Het kan niet anders zijn! Er is geen hoop, geen toekomst, geen leven.. Alleen ellende en verdriet'. Tja, als je dat wil blijven geloven dan gaat dat ook gebeuren. Zonder hoop is alles verloren. En als je niet kan geloven dat het morgen beter kan zijn, dan is het morgen ook niet beter.
Maar het kan morgen niet beter zijn; in jou wereld is jou psyche de waarheid. Geen ruimte voor een ander idee een eigen inval. Waarom kom je niet op het idee als ik jou probeer te begrijpen om diezelfde gunst terug te geven? Ach, het is jou leven.. Waarom zou ik het nog proberen op de rails te krijgen? Waarom zou ik tijd en moeite erin steken als je gedachtengang zichzelf belemmerd om het andere te zien. Het heeft geen nut.

Maar wat voor jou niet geldt, geld voor mij wel. Er is altijd een morgen. En die morgen kan alles veranderen. Een mailtje, een telefoontje, een rode envelop met een zoet geurtje. Wie zal 't zeggen? Misschien gebeurt het morgen niet, maar na morgen is weer een morgen. Blijf hopen, hoe moeilijk het ook is.. Het zal ooit beter worden en als het met mij kan, kan het met jou toch ook?

Een herinnering, niets meer dan dat. Maar het is wel een herinnering die echt nog lang bij gaat blijven. Een klein zinnetje, nietszeggend, eromheendraaiend. Maar toch denk ik dat ik weet wat je bedoelt.

Vooral niet verder vragen, overtuigd van wat het is. Want tja, het valt wel op dat we heel erg op elkaar lijken, zonder dat dat ooit echt gezegd is. Voor missen is het te vroeg, voor niets is het te laat. Maar toch vraag ik me soms af, is het allemaal wel zoals 't lijkt?

Een herinnering wordt een gevoel, langzaam maar zeker komt het binnen. Nu weet ik dat het zo is, of althans, dat denk ik. 'Maar wees nou eens niet zo bang!', denk ik stil bij mezelf. Leer nou eens te kijken hoe je wil dat het is... Hoe het voelt, zeg maar. Dát is hetgeen wat altijd klopt. Geloof in hoe het kan zijn, maar dan op de goede manier. Geloof in het ideaal, je droom, in plaats van het idool, hetgeen wat je ziet en weet.

De droom, het ideaal, waar alles kan en mag. Mooi is, en niets verkeerd kan gaan. En we lijken op elkaar, dus dan zou mijn droom toch ooit stiekem de jouwe kunnen zijn?

Lieve L en J,

Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar ik heb het jullie niet al te makkelijk gemaakt, toen we nog samen waren. Dank je, dat jullie met m'n grillen konden leven, ook al was het maar voor even. Dank je voor de mooie en leuke dingen die we samen hebben gedaan. Ik hoop dat ik jullie niet gekwetst heb, maar wat ik eigenlijk nog wilde zeggen was,
Dank je wel, dat ik bij je mocht zijn.

Liefs,
Steven

Jazeker, ik heb me net na het kijken van Family Guy iets in 't hoofd gehaald wat ik wel heel graag zou willen. Maar of het dit keer daarbij blijft of dat ik het ook echt ga proberen te krijgen weet ik nog niet. Best lastig soms, niet kunnen doen.

Maar wat ik nu wil is zo'n heel fijn 'vlak voor het in slaap vallen gesprek'. In de aflevering deden de hond en de pratende baby het, maar ik wil niet met een hond of een pratende baby in bed liggen.

Sterker nog, ik weet precies hoe ik 't wil. Ik wil met een heel leuk meisje ergens rustig heen gaan en dan ergens blijven slapen. Maar voor het slapen wil ik nog het 'vlak voor het in slaap vallen gesprek' hebben. Zo'n gesprek waarbij je rustig over alles kan praten. In het donker, want donker is fijn. Donker is zelfs nog fijner om te praten, omdat het enige wat je dan kan boeien je eigen gedachtes en de stem van de ander zijn. Dat je echt in elkaar op kan gaan, urenlang praten over je dromen, angsten, wensen, of eigenlijk iets. Maakt niet eens uit wat dat iets is. Maar je bent er voor elkaar. Heerlijk, rustig praten, de mooiste dingen die je hoort en dat je alles durft te vertellen. Tot het moment komt dat je samen in slaap valt. Ja, dat wil ik.

Ik weet zelfs al met wie en waar, maar het wanneer weet ik nog net niet. Wat me tegenhoudt? Ik weet niet of die ander dat zou willen...

Soms ga je naar een kroeg en dan komt het onvermijdelijke moment dat je, als mij zijnde, een drankje aangeboden krijgt van een wellustige vrouw. Dat went op een gegeven moment wel, maar wat nooit zal wennen is het antwoord wat ik krijg als ik mijn bestelling heb doorgegeven. "Maar dat is toch voor minderjarige meisjes?", "Drink jij dat echt?" en "Waarom Aap?" zijn veelgehoorde antwoorden. Soms volstaat een compleet verwarde blik en de vrouw gaat dan alsnog mijn drankje halen. Maar vaak moet de vrouw, praatzuchtig als ze zijn, er toch nog een van de bovengenoemde zinnen bijplakken.

Elke mannelijke man waarmee ik naar de kroeg gaat kan dit drankjesritueel op twee manieren afhandelen. Gewoon naar de bar lopen en wat halen, of me naar m'n bestelling vragen, deze accepteren en de bestelling te halen. Natuurlijk neemt de mannelijke man in kwestie hetzelfde drankje mee. Een andere mogelijkheid bestaat er niet, dus als je als man toch een andere mogelijkheid ziet, dan ben je in ieder geval geen mannelijke man.

Het drankje wat zo ontzettend veel comotie geeft, staat hieronder heel duidelijk afgebeeld.


Je kan bij de eerste blik al zien dat dit enorm mannelijk moet zijn. Er staan grote letters op en een grote zwarte vleermuis. Dat lijkt me wel erg duidelijk. Ik bedoel, op het kasteel van Dracula stond ook met enorme letters te lezen dat hij daar woonde en hij was een parttime zwarte vleermuis, lijkt me duidelijk toch. Dracula moest ook aan de Breezer zitten.
Ook is duidelijk te lezen dat er rum inzit. De bevolkingsgroep die het meeste rum dronk waren piraten en die waren ook echt enorm mannelijk. Er is genoeg wetenschappelijk bewijs gevonden waar piraten aan de Breezer zaten, maar elke keer als er een foto van gemaakt werd, werden de piraten woest en kielhaalden de fotograaf en sloopten de camera. Daarom hebben jullie op Google er nooit wat van kunnen vinden.
Een verwijzing die onze fles Breezer heeft naar piraten is de bewoording 'Limited Edition'. Het geval wil namelijk dat ik onlangs de Pirates on the Carribean DVD gezien heb. Voor de oplettende lezer, deze gaat over piraten. En de overeenkomst tussen Breezer en de DVD is dat ze allebei de bewoording 'Limited Edition' hadden. Toeval? Ik denk het niet. Piraten waren mannelijk, zaten aan de rum en Breezer is mannelijk en er zit rum in. Het is dus heel makkelijk om die twee samen te voegen.
Voor de echte sceptici vraag ik u dit; Zijn piraten niet ook in een limited edition gemaakt? Heb je bijvoorbeeld vijf Davies Jones en veertig Black Pearls? Ik dacht het niet! Piraten zijn gewoon limited edition, net zoals Breezers.

Goed, als je hierna nog niet overtuigd bent (wat me erg sterk lijkt, want ik vind het een ijzersterk betoog), dan heb ik het nog wetenschappelijk onderbouwt. Literatuuronderzoek, hypotheses en dat soort gemekker. Maar omdat heel Nederland dit leest, hou ik de taal vrij simpel.
Nederland heeft een indexcijfer op de masculiniteitsindex (hoe mannelijk een land is) van 14 op de 100 (bron: Geert Hofstede, Allemaal Andersdenkenden). Dat is extreem laag, waaruit we kunnen concluderen dat Nederland een feminien (verwijfd) land is. In een feminien land als Nederland wordt mannelijke mannelijkheid niet geaccepteerd. Immers, een te groot verschil van de heersende normen en waarden wordt nooit geaccepteerd. Om deze stelling te illustreren, let op dit voorbeeld. Aan de ene kant heb je een groep hongerige leeuwen (de Nederlanders zeg maar) en aan de andere kant heb je zo'n leuk, bonten zeehondje. Als je ze bij elkaar zet, accepteren de leeuwen het zeehondje niet omdat hij zoveel verschilt van hunzelf en wordt het zeehondje aan stukken gereten. Zo gaat het ook ongeveer dus met de mannelijke mannen in Nederland. Ze passen er niet voldoende genoeg bij, dus worden ze niet geaccepteerd.
De mannelijke mannen hebben wel een methode bedacht om zich te veranderen. Zij willen door middel van zaken die vooral bij vrouwen populair zijn te gebruiken minder mannelijk worden, zodat ze geaccepteerd worden in de Nederlandse maatschappij. Immers, typische vrouwenproducten zijn ook meestal voor vrouwen bedoelt en dat is bepaald aan de voorkeur van de vrouwen. Iedereen weet dat vrouwen aardig kunnen zaniken, vooral een paar dagen achter elkaar per maand. Ik wil hier de details niet van weten, maar dat zeuren schijnt door vrouwhormonen te komen.
Daaruit kunnen we concluderen dat het humeur van vrouwen te maken heeft met hormonen. Ook weten we dat vrouwen veel doen met hun gevoel, wat eigenlijk het achterliggende is van humeur. Vrouwen kopen logischerwijs dus ook dingen op hun gevoel, dus hun koopgedrag wordt bepaald door vrouwhormonen.
Tijdens die paar dagen per maand willen vrouwen vooral 'comfort foods and drinks' hebben. Omdat op dat moment hun hormonen de overhand hebben, kopen ze deze ook en eten ze op. Dit doen ze om weer meer vrouwhormonen te hebben om weer een maand relatief normaal te kunnen zijn. Dus logischerwijs, in producten die vrouwen willen hebben zitten vrouwhormonen.
Dat vastgesteld, waarom zouden mannen vrouwhormonen tot zich toe willen nemen? Normale mannen willen dat ook niet, omdat ze dan iets engs worden. Denk aan travestieten, hippies, Omniasloeries, vrouwen of metroseksuelen. Maar voor het aanpassingsproces van de mannelijke man aan de Nederlandse maatschappij is dit verplicht. Omdat de mannelijke mannen natuurlijk wel mannelijk zijn, willen ze ook producten die alcohol bevatten. De eerste keus voor de mannelijke man om zichzelf aan te passen aan de Nederlandse maatschappij is daarom ook de Breezer. Dus elke keer als je een man om een Breezer hoort vragen, bedenk dan wel, het is misschien een mannelijke man die zich probeert aan te passen om te overleven.

Had de zeehond in mijn eerdere voorbeeld bijvoorbeeld Breezer gehad, dan had deze waarschijnlijk het overleefd doordat hij ook in een leeuw verandert was. Een Breezerman is een mannelijke man, een Breezervrouw is nog steeds een slet, onthou dit goed!

Tja, en hoe slaat dit terug op mijzelf. Ik ben zo'n mannelijke man dat ik meermaals per week een shot vrouwhormonen nodig heb. Deze probeer ik te bemachtigen door een vrouw, door Breezer of door een zalige zoete cocktail (ook een prototype vrouwendrankje). En ik moet toegeven dat mijn medische traject best goed aan begint te slaan. Ziet u, in mijn geval was het echt een geval van overleven. In den beginne wou ik niet, maar nu moet ik wel. Meermaals per week, een shot vrouw(hormoon), want daardoor ben ik zo ontzettend charmant als ik nu ben. Dat alles door het godendrankje Breezer Cranberry!

Ik wil je leren kennen,
Maar wil je dat ook van mij?
Ik wil bij je zijn,
Maar weet niet waar je bent.
Ik wil van je houden,
Maar weet niet of dat van je mag.
Ik wil je lief hebben,
Voor heel heel erg lang.

Ik wil weten hoe het moet,
Wat wel en wat niet
Om bij je in de smaak te vallen.

Maar eerst wil ik weten,
Wie de je is waar ik het over heb.

How could I know,
What you felt
When I did
Something that went wrond

How can I know,
What you're feeling
What I should we saying
And what to do

How will I know
What will become of me
Where I will go wrong
Will I find you

I know where it went wrong
Trying to make my right
For what will be

But won't that cause
Not to do what I should
Told by my conscience

'What once was, will never be
But what if once was the best
When will be be gone
Alone again

"Adem in.... Adem uit.... Adem in... Adem uit... Adem in.. Adem uit.. Adem in, adem uit. In, uit, in uit, in uit. Ja, dit ziet er goed uit. Gelukkig, hij ademt weer uit zichzelf! Met moeite, maar toch. Okay, ga zo door en probeer je ogen open te doen. Ja, langzaam. Rustig aan. Kan je me zien?" Een kleine blijk van bevestiging zie ik op me afkomen. "Ik ben wazig, dat snap ik ja. Maar herken je me nog wel?"

De herkenning verloopt moeizaam. Met moeite laat hij blijken dat hij m'n naam nog kent, maar verder? Zou hij me nog mogen? Kunnen we later nog samenwerken? Wat moet ik zonder hem. Vragen als die schieten snel door m'n hoofd. De ene is nauwelijks beantwoord en daar is alweer een nieuwe.

"Kom, als je wil vertel ik je weer van alles. Ik heb je ruim twee maanden nauwelijks gezien en heb je echt veel te vertellen. Ik hoop dat je het luisterend oor wil zijn en weer mijn verhalen weer verder vertellen aan wie het dan ook wil weten. Maar laten we niet te snel gaan. Ik snap heel goed dat je weer aan me moet wennen. Tot snel, livejournal van mij. Ik begrijp dat ik je een tijd vergeten bent, maar ik wil graag de banden weer met je aanhalen. Ik vond het altijd fijn met je..."

En na die woorden liep ik rustig weg, om elkaar weer snel te ontmoeten. Mijn livejournal en mij.

Zo. De delete knop en mijzelf hebben net onze platonische relatie nieuw leven ingeblazen. Ik had een stuk getypt als reactie op een ander stuk, maar heb besloten dit stuk niet te plaatsen. Waarom dat dan? Nou, het leek me niet gepast meteen erop te reageren. Heb voor het delete verhaaltje nog wel onthouden het op te slaan, voor eventueel toekomstig gebruik. Maar waarom zou je nou iets niet moeten plaatsen terwijl je het al geschreven hebt? Een hopelijk korte analyse:

1. Het is slecht geschreven. Dit kan bij iedereen gebeuren, zelfs bij mij. Van die stukken waarvan je denkt dat het nog wel wat wordt als je bezig bent met schrijven, maar op het einde toch ontdekt dat het niets is. Dit is natuurlijk livejournalvervuiling en dat moeten we niet hebben op mijn mooie paarse journal.
2. Geheimhouding. In deze gevallen schrijf je iets op, iets persoonlijks, gevoeligs, wat dan ook. En toch besluit je later dat de wereld dit niet hoeft te weten. Dan heb je natuurlijk die handige slotjes, maar als zelfs zij het niet hoeven te weten? Tja, dan niet plaatsen. Het hoeft trouwens niet eens iets persoonlijks van jezelf te zijn
3. Explicit Lyrics. Natuurlijk kan het ook zijn dat je een stuk hebt gemaakt waarmee je anderen zou kunnen kwetsen. In dit geval plaats ik die stukken niet of onder beveiliging.
4. De eindlijn. Het is nog niet af, simpel als dat
5. Overig. Er zijn nog talloze andere dingen waardoor ik iets niet zou plaatsen. De reactie van anderen bijvoorbeeld. Als die me niet aan zou staan zetten we 'm niet hierop. Of natuurlijk dat mijn stuk volgens mij niet het gewenste effect heeft. Enzovoorts.

Daarom plaats ik nu een stuk over iets niet plaatsen. Het is slecht geschreven, maar toch. We plaatsen het, nu!

Dokter Aapvis schiet wederom te hulp. Dit maal ging het over een zeer dringende vraag van een jong, semi-onschuldig ogend meisje. Ze zag er best leuk uit en had een zeer dringend, e doch uitdagend, probleem voor dokter Aapvis. Goed als ik ben, ging ik deze uitdaging aan. Na wat raad gevraagd te hebben aan een van de wijze consulenten, maar zoals gebruikelijk geheel op eigen kracht, kwam ik erachter dat het probleem wat het meisje me vertelde groter was dan in eerste instantie verwacht. Maar vanwege de charme van het meisje ben ik toch maar dit probleem gaan onderzoeken.

De vraag van het meisje was: "Waarom zijn de hageltjes van de hagelslag groter op het pak dan in het pak?". Ziet er simpel uit op het eerste gezicht, maar niets is minder waar. Er gaat een complete hageltjessekte schuil achter deze vraag. Een verhaal van list en bedrog, van lust en grootheidswaan, van zwart en wit. Twee extremen die bij elkaar komen in het pak kwinkslag. Maar dat terzijde, het blijft moeilijk. Een antwoord blijkt niet zo simpel te zijn en een eenduidig antwoord ligt bij de hageltjesmaffia, waar zelfs ik niet bij kom. Ik zou het Tony Choceloni kunnen vragen. Hij heeft een goed initiatief, maar van chocola maken moet hij nog veel leren. Dus is het gebleven bij de mogelijke scenario's.

Allereerst bestond er tijden het verschil tussen Superhagel en gewone hagel. Een vrij opmerkelijk verschil. Superhagel is groter dan gewone hagel, maar komt in een even groot pak. Er bestaan dus per pak minder Superhagels dan gewone hagels. De superhagels zijn dus in de minderheid. Maar een derde hageloorlog is bij mijn weten nog niet uitgebroken. Het geval wil wel dat ze plotseling van de aardbodem zijn verdwenen. Ze bestaan niet meer in hun meest natuurlijke omgeving; het broodbelegschap, waar de gewone hagels de macht nu hebben. Dit leidt tot een vermoeden dat de Superhagels zijn uitgestorven. Er is geen andere mogelijkheid dat dit komt dan door de evolutietheorie van ene meneer Darwin. Hij pleit dat alleen de sterkste soorten zullen overleven. Blijkbaar is Superhagel geen sterke soort en heeft het het onderspit gedolven tegen de normale hagel. Ook al doet de naam vermoeden dat zij allemaal capejes dragen en hun ondergoed over hun maillot trekken, ze zijn helaas uitgestorven doordat hun soort onvoldoende populatie meer had. Het zat hen gewoon niet in de genen om te overleven.

Deze conclusie leidt wel tot een vreemd feit; als grotere hagels dan normaal uitsterven, waarom plaatsen de overlevende hagels dan wel grotere afdrukken van zichzelf op hun pak? Een zeer vreemd plan van een nog vreemdere soort. Hierop volgen een paar mogelijke theorieën. Hageltjes zijn sociale wezens; ze zitten tijdenlang in een donker pak met z'n allen op een kluitje. Als de hagels niet sociaal zouden zijn, zou er al snel een oorlog uitbreken binnen de pakken. Ik vrees dat weinig hagels een dergelijke 'gangwar' zullen overleven en zullen eindigen als cacaopoeder. Een lot wat tegen het instinct tot overleven van Darwin in druist. En de soort leeft nog steeds. Een vreemd vermoeden rees tot mij; de kwinkslag. Hieraan is te bewijzen dat hagels sociaal zijn. Blanke en zwarte hagel leeft tijdenlang zij aan zij in een pak, zonder ruzie of huurmoorden.

Door dit gegeven ben ik nog verder gaan denken; de hagels streven naar een idyllische maatschappij. De plek waar alles lief en schattig is, en My Little Pony hagels door het pak van regenbogen en groene weides springen. Hagels willen een hoog estethisch doel nastreven. En bij een hoog estethisch doel horen ook beeldhouwwerken van beroemde hagels. En zoals algemeen bekend zijn beelden veelal groter dan de maker. Echter, omdat de hageltechnologie niet zo ver ontwikkeld is, zullen zij voorlopig genoegen moeten nemen met 2-dimensionale afbeeldingen, totdat de evolutie hen verder trekt.

Een andere mogelijkheid zou zijn dat doordat de hageltjes de Superhagel hebben overleefd, dat zij zich beter voelen dan hun onsuccesvolle soortgenoten. Hierdoor kunnen zij een soort grootheidswaan ontwikkeld hebben en de beeldtenissen van hun overleden broeders op hun pak geplaatsd hebben. Zo willen zij laten zien dat hun kleinere soort de überhagel is. Dit kunnen zij niet te publiekelijk doen, om zo repressailles van bijvoorbeeld de anijshagel te voorkomen, dus doen zij dit zo zodat het voor het ongetrainde oog niet te zien is. Ik doel hier natuurlijk op de soort die in de wetenschap bekend staat als Hagelus Ruyterus. In lekentaal de hagel van de Ruyter. Let goed op: let op de boterham en hou er nu een soortgelijke boterham naast. De boterham is ongeveer dezelfde lengte en breedte van het pak. Kijk nu terug op het pak; de hagels zijn het goede formaat, maar de boterham is de helft van de oorspronkelijke maat. Vreemd? Ik dacht het niet. Zo proberen de überhagels hun grootsheid te laten zien.

De laatste mogelijkheid die besproken wordt komt uit een Amerikaans gezegde 'Bigger is always better'. Groter is altijd beter. Zou het kunnen zijn dat de kleine hageltjes een minderwaardigheidscomplex hebben en zitten weg te kwijnen in hun pak tot ze eindelijk het daglicht zien? Dat geeft wel een reden tot een minderwaardigheidscomplex. Maar als we een ander ideaal van Amerika erbij halen, het mooi zijn, komen we tot een geheel andere conclusie. Hagel wil zichzelf opfleuren en sieren en denken dit te bereiken door zichzelf groter af te beelden dan in de werkelijkheid. Ook is er een soort, die zich in het voorjaar uit dost met vreemde felgekleurde druppels, Funnies genaamd. Deze hagel behoort tot de familie van Venz. Maar over het groter voordoen op beeld nog even. Veel koningen van weleer deden dit ook. Een goed voorbeeld is Napoleon, hij die zichzelf tot keizer kroonde. In het echt was het een klein mannetje, maar op schilderijen was hij altijd groter. En ijdel dat hij was.

Kortom, lief meisje, dit is wat Dokter Aapvis bedacht heeft op uw moeilijke vraag. Het is wetenschappelijk, maar ik hoop dat je je antwoord hebt. Het enige raadsel wat mij nu rest is de hagel van Albert Heyn. Die is kleiner op het pak dan in het echt. Maar aan de andere kant, dat pak ziet eruit alsof het door een driejarige getekend is, met kinderliedjes en beertjes. Helaas voor hen is die soort met geen mogelijkheid serieus te nemen. Ze willen zich zo graag onderscheiden tegenover de rest van de hagel, dat ze zelfs een andere vorm van hun pak gekozen hebben. Helaas vrees ik dat, mocht Darwin gelijk hebben, dit een nieuwe mutatie in hagel is. Ik hoop van harte dat zij hetzelfde lot ondergaan als Superhagel.

Ik kan niet weten hoe iets is als ik er niet ben
Maar vragen rijzen me te over
Hoe is het hier achter de muur
Terwijl ik weet dat daar een andere kamer is

Hoe is het bij Sandra?
die nu rustig ligt te slapen
Hoe is het bij Joost?
Die vast ergens in een kroeg suf op een barkrukje zit
Hoe is het nou eigenlijk op de plek
waar ik nu niet ben?

En hoe is die plek als ik er wel ben?
Is het dan anders als dat ik weg blijf?
Ik denk het wel, maar hoe is het dan?
Als ik er niet ben

Als ik je vergeet
Dan ben je niet meer bij mij
Maar hoe weet ik dan dat je er nog bent
Als je door vergeten het niet meer weet

En wat dan als je mij vergeet en weer terug vind?
Weet je dan wat je eerst vergeten was?
Hoe het was en hoe het is kan opeens
Allebei iets heel anders zijn, maar toch

Er niet zijn kan fijn zijn
Op plekken die je liever niet ziet
Die je liever niet meer weet
Maar misschien is het nu allemaal anders
En toch de gok niet aandurven
Om erachter te komen hoe het is

Hoe weet iemand wat hij mist?
Als hij me niet meer ziet?
Het zit alleen nog in de herinnering

Als ik er niet meer ben
Is het enige wat je aan me herinnert
Je eigen herinnering...

's Nachts op de fiets, niets anders te doen dan te genieten van de nacht, de rust, de stilte. Toch een leuke avond gehad. Niet van wat je er van verwacht had, maar desalniettemin was het erg gezellig. Onbewust maar zeker aanwezig heel snel een lastig liedje voorbij gezapt, terwijl je bedenkt waarom je al die oude bekenden zo weinig meer zag. Eigenlijk kon ik geen goede reden verzinnen daarvoor. Het zijn leuke mensen, wild en oppervlakkig aan de buitenkant, maar ze hebben stuk voor stuk heel veel meegemaakt. En ze zijn gelukkig. Dat is toch heel fijn te weten. Dan glijdt m'n hand in m'n broekzak, om daar een kiezeltje te vinden. Ik pak het kiezeltje vast en laat hem rustig door m'n hand rollen. 'Hmm, weggooien dan maar, het kiezeltje is nu lang genoeg bij me geweest' gaat er door m'n hoofd en heel onbewust gaat het kleine steentje weg. Hard gegooid, ver weg. Zo ver, dat ik 'm niet meer zag.

Ik dacht er niet echt bij na, maar later begon m'n vervelende melancholische beeldspraak moment toch te komen. Ik ging zo hard en gooide iets weg. Kort daarna zag ik 't niet meer, maar wist wel dat het er was. Niet dat ik veel moeite deed om het steentje nog te zien, maar het was er nog wel. Dat wist ik zeker. Waarom ben ik niet stil gaan staan om te kijken waar het steentje was? En of het nog heel was? Dat zou ik vaker moeten doen, maar niet met steentjes, maar met mensen.

Zoals sommigen misschien weten is er een mens wat me ontzettend dierbaar is. Ook zij is gelukkig, maar toch, die beeldspraak is heel erg van toepassing hierop. Van me verwijderd, weggegooid, maar heel lang heb ik niet de moeite genomen om te kijken hoe het ermee was. Ik zou dat echt veel vaker moeten doen. Zeker omdat zij de enige is die me na heel lang afwezig te zijn me heel snel weer kan raken. Hoe stom het ook kan klinken, ik hou nog gewoon van haar. Maar niet meer als toen, maar anders, een nieuwe, vreemde manier van houden van. Ik wil gewoon dat het goed gaat en dat gaat het ook. Meer niet. Tja, spreken ja, en zien. Maar waarom doe ik dat niet vaker dan nu? En ik wil dat ze weet hoe ik erover denk en wat ik voor haar voel. Ik denk dat ze het weet, maar zeker weten doe ik het niet. De volgende keer stop ik voor het steentje, dat staat vast...

Every word you spoke,
I believed it
But believing it for you
Even though I had my own thoughts and feelings

You ordered me to trust you
Instead of my own feelings and thoughts
And I believed that
And started doing so

But now it turns out to be
My own thoughts were right after all
All you said and did was a lie
A cage of mysery

Now I won't trust you anymore
But will do what feels right
You are dead to me now
And will never be reanimated

How could I be so foolish
Not trusting my own word
But following that of a stranger
Who destroyed it all
Even the last thing she told,
The thing she would never do
Has happened now
And thus the lie is complete

Now it's time to change one of my own words
Being there for you, forever,
It won't happen no more, never more
This is my first lie to you, made by you

Leave me be, alone, or at least, without you!

After all these times
After being around for so long
Too long maybe
I feel it’s time for you to disappear

Living in my heart
Learning from the heart
Altering the heart
With your poisoned words

None of them were true
As i can see right now
But the way i feel about you
Made those words taste like honey

After all these lies
Which I couldn’t see back then
But as I know none of them were true
It’s time for you to disappear
Disappear from my world
From my heart...

The way you disappear
Doesn’t matter to me
Die, leave, vanish, it’s all the same
As long as you disappear

The last lie you placed
Was the biggest of them all
Leaving all the trust I had in you
Outside my love to die

So now it is time you make your leave
Out of my being
Stay away for quite a while
And now, it’s time to disappear

Pas op Nederland! Vandaag is de dag des onheils, psychoses, depressies en wat voor andere nare geestelijke rotzooi nog meer. Het staat in diverse goedgelezen kranten gedrukt. Onopvallend, om Nederland niet zenuwachtig te maken, maar voor wie goed leest is de rampspoed die Nederland zal treffen goed te lezen. Omdat uw charmante schrijver altijd zeer aandachtig het nieuws volgt wat interessant is, zal hij dit voor u uiteenzetten.

De stukken waarin dit te lezen staat, zijn goed verstopt in de krant. Bij de internetsite van het AD staat het zelf onder het kopje 'fun' te vinden. Om zo de aandacht van het echte gevaar af te leiden. Ik heb het natuurlijk over de toekomstvoorspellende gave van de horoscoop. In het kort komt het erop neer dat je op basis van je verjaardag bij een dier, mens of voorwerp wordt ingedeeld wat jou symboliseert. Er bestaan twaalf van die symbooltjes. Ook bestaan er zestien miljoen Nederlanders. Dit wil zeggen dat er per symbooltje gemiddeld 1,3 miljoen Nederlanders zijn ingedeeld. Kortom, elk plaatje zegt wat er die dag met 1,3 miljoen Nederlanders zal gebeuren. Past u op, het volgende kan als schokkend ervaren worden.

In de Spits van vandaag was te lezen bij het symbooltje kreeft dat zij tijdens een meningsverschil gelijk hebben, maar niet van een mug een olifant moeten maken. Dit wil zoveel zeggen dat er vandaag tenminste 1,3 miljoen meningsverschillen waren, waarin iedereen die van eind juni tot midden juli jarig is gelijk heeft. De rest niet. Het is maar dat je het weet. Als iemand die jarig is op 26 juni je verteld dat olifanten eigenlijk terroristen in vermomming zijn en alle boterbloemen in Nederland proberen te vullen met anthrax, dan is dat zo. Tenzij je ook in die periode jarig bent, want daar biedt deze horoscoop geen oplossing voor. Verder is er in dezelfde horoscoop voor onze kreeftvrienden te lezen dat zij hun verliefdheid niet beantwoord zien worden en dat de ander nauwelijks oog voor hen heeft. Zou dit komen omdat de kreeft een betweter is die vandaag toch wel gelijk heeft? Of omdat kreeften gewoon kansloze figuren zijn die niet weten hoe ze iemands aandacht moeten trekken? Niemand zal het weten

Wat wel vast staat is dat, na een kleine researchactie, iedereen met het symbool kreeft behoort tot de meest emotionele mensen van de horoscoop. Arme stakkers... 1,3 miljoen mensen die een blauwtje lopen en heel emotioneel zijn. Dit kan niet goed gaan... Ik zie het voor me: slachtofferhulp en bureau Correlatie overspannen, geen antidepressiva meer in Nederland te verkrijgen doordat opeens 1,2 miljoen mensen ze nodig hebben. Dat is overigens geen typfout, ik neem aan dat er wel een stuk of 100.000 kreeften zelfmoord plegen vanwege een gebroken hart. En dat staat allemaal in zo'n stukje wat 'fun' zou moeten zijn.

Misschien lag het wel aan de krant. Dat daar een kleine misvatting was.. Zo'n sensatiebelust roddelblad. Immers, de Spits is gratis. Voor de zekerheid controleer ik het AD. Die hebben, vriendelijk als ze zijn, alvast de horoscoop voor vandaag geplaatst, 23 mei. Hierin was ik verbaasd wat een steenbok (een ander symbooltje, voor de mensen van eind december tot half januari) zou overkomen. Zij krijgen vandaag iets leuks in de post. Over leuks valt natuurlijk te twisten, maar laten we ervan uitgaan dat het hier om een kaart of brief gaat. De rest van de symbooltjes krijgt niets bijzonders in de post, dus het moet eigenlijk wel een brief van het Steenbokbevrijdingsfront ofzoiets zijn. Natuurlijk is elke steenbok dolblij met zo'n brief. Eindelijk geen kerst meer, of oud- en nieuw, maar een grote feestelijke Steenbokweek in plaats van die saaie oudjaarsavond of dat geestdodende kerst. In deze week mag elke steenbok doen en laten wat ze willen en mogen de rest van de symbooltjes als slaaf voor de steenbok dienen. Kijk, dat is nou leuk... als je een steenbok bent.

Verder zal een steenbok nog meer meemaken; zij willen een blik in de toekomst en raadplegen een helderziende. Leuk, vandaag gaan 1,3 miljoen Nederlanders helderzienden bellen om iets te weten over hun eigen leven. Of Steenbokweek. Hoeveel helderzienden er in Nederland zijn weet ik niet precies, maar ik denk dat het er niet meer dan 10.000 zijn. Dat wil zoveel zeggen dat al die helderzienden precies 13.000 telefoontjes te verwerken krijgen vandaag om vragen te beantwoorden. Gevolg hiervan kan zijn dat er morgen 10.000 helderzienden in de WAO zitten, overspannen thuis met een burnout. Dit kost toch al snel €120 miljoen per jaar als ze allemaal €1000 per maand krijgen van de regering. Een enorme kostenpost, zomaar verhuld in de fun sector van het AD. En dan kunnen ze niet eens fatsoenlijk de kunst- en cultuursector financieren voor leuke festivals. Erg vervelend dat ze het niet in een krant durven te zeggen met pakkende teksten als 'Helderziendenburnout, kosten €146 miljoen'. En dan nog maar te zwijgen over de mensen die nu in psychotherapie moeten, wat ze eerst oplosten met helderziendenconsults. Maar misschien zagen de helderzienden dit ook aankomen. Daar zijn ze per slot van rekening helderziend voor toch?

Er was nog veel meer te vinden in de kranten, maar ik vrees dat ik dit jullie moet besparen. Het enige wat ik nog wel kan zeggen was dat als je een weegschaal bent je dan waarschijnlijk naar een vermoeiende protestmars gaat, zo spreekt de Telegraaf. Ik denk tegen Steenbokweek, maar ik weet het niet zeker. De helderzienden zitten allemaal met een burnout thuis.

En daar is het dan, live vanaf het Festival aan de Werf: Aaps Avonturen. Of in het kort AA. Niet te verwarren met de Alcoholics Anonymous, alhoewel dat ook nog zou kunnen als je sommige mensen hier ziet. Maar die mensen ken ik, dus kunnen ze niet makkelijk Anonymous zijn. Maar dat terzijde.

Op het moment ben ik locatiehoofd van het Akademietheater. Dat klinkt als heel wat, maar het valt wel mee. Ik zit hier in een theater met een groep mensen die zichzelf heel goed bezighouden op een stuk vloer met wat lampen en doeken die overal rondhangen. Deze plek is bekend als 'podium'.Voor het podium staat een halve pyramide waar allemaal stoeltjes zijn die je kan uitklappen. In jargon is deze plek bekend als tribune.

Naast de mensen die zichzelf vermaken op de plek van het podium, zijn er nog een viertal lieden die in een muf zolderkamertje met heel veel knopjes zitten. Dit zijn de zogenoemde technici. Die zorgen dat de acteurs leuk kunnen spelen. En dan heb je nog mijzelve, mijn assistent en een productieleider van het toneelstuk. Wij doen alles wat de rest niet doet. Het is best spannend hier dus. Vandaar dat ik ook zoveel tijd heb om een stuk hierover te maken.

Het toneelstuk zelf is erg leuk om te zien. Het gaat over een goochelaar die van alles en nog wat bij elkaar goochelt. Maar toch weer niet. Het is een heel surrealistisch stuk en is heel erg tof om te zien. Helaas voor jullie is het vanavond de laatste avond dat het stuk hier draait.

Het decor in dit stuk is ook erg leuk! Het speelt een hele belangrijke rol hierin. Een soort interactief decor, levendig en wel. Alles komt overal uit, in, op, onder, tussen, over enzovoorts. Ik mag niet te veel verklappen, want ik heb vernomen dat dit stuk nog door heel Nederland zal gaan. Overigens heet het stuk Vielfalt. Aanrader dus!

Ik ben verder heel blij met m'n vrijwilligersbaantje. Vooral met de andere vrijwilligers eigenlijk. Er zitten zulke leuke mensen tussen. Van die mensen die je normaal niet snel vind omdat je op compleet andere plaatsen komt, maar als je aan de praat raakt klikt het best snel. Je moet ze alleen nog weten te vinden. Gelukkig hebben we een grote diversiteit aan Festival merchandise gekregen waar je elkaar aan kan herkennen. Helaas gaat mijn merchandise aan de lopende band stuk. Ik heb nog precies twee units merchandise die ik nog niet kapot of kwijtgemaakt heb. Dit zijn m'n tasje (die neem ik nooit mee vanwege verwarring met andermans tasjes) en m'n shirt (alhoewel die binnenkort uit zichzelf kan lopen). De rest is gerepareerd of niet, of missing in action. Maar nog steeds: Vrijwilliger zijn hier is geweldig!

Om mijzelf, zoals geregeld het geval is, in het reine te brengen, besloot ik onlangs in het fabuleuze fenomeen genaamd douche te gaan staan. Voor degene die niet weten wat dat is: een douche is een klein hokje waar geen toilet aanwezig is, maar waar warm water uit de zogenoemde douchekop komt druppelen. Dit water maakt je, in combinatie met de vele schoonmaakmiddeltjes en cosmetica die ommenabij de douche te vinden zijn zeer schoon en lekker ruikend.

Nu hou ik er wel van om schoon en lekker ruikend te zijn, dus besloot ik de cosmetische ingreep van de douchegel te plegen. Echter maar, wat zag ik plots, ik was vergeten mijn zalige mangodouchegel bij te kopen. Ach en wee, wat een ramp. Maar niet voor lang. Ik heb namelijk het geluk een zusje te hebben die van douchen houdt. Mijn zusje is in een puberteit en houdt daarom nog meer van schoon zijn en lekker ruiken dan ik. Zij heeft daarom ook een zeer grote diversiteit van schoonmaakmiddelen, maar niks in mangosmaak. Ik besloot daarom maar een ander fruitsmaakje te nemen, abrikoos. Het rook lekker en zat in een spannend uitziende tube. Ik bracht wat van het abrikozengoedje aan op mijn handen om het daarna over mijn goddelijke lichaam uit te smeren. Maar wat bleek, tot mijn afgrijs, het was schuurmiddel!!

Don't try this at home:




Na extensief m'n rug opengehaald te hebben, bijna doodgebloed te zijn en enkele huidtransplantaties later was ik weer in staat tot onderzoek naar dit spul. Welke gek had nou in godsnaam schuurmiddel in de douche geplaatsd? De tube met het abrikozengoedje bevatte een belangrijk codewoord waardoor ik in samenwerking met the Body Shop kon vaststellen dat het wel degelijk in de douche hoorde. Het woord waar wij over praten is scrub. Het schijnt dat mensen, en dan met name vrouwen, het prettig vinden om zichzelf met lekker ruikend schuurmiddel in te smeren omdat het zo de dode huidcellen zou verwijderen. Dit zou goed zijn voor de huid. Ik kan proefondervindelijk vertellen dat dit niet mijn huid betrefd. Het spul doet gruwelijk veel pijn en ik kan me nog van biologie herinneren dat dode huidcellen er vanzelf afvallen. Dat is iets natuurlijks en het scrubspul komt hierdoor tussen het natuurlijke proces van de menselijke huid. Dit klinkt logisch, vind ik.

Misschien kan ik het nog beter met een heel kort voorbeeld uitleggen. Het idee zou namelijk hetzelfde zijn als onze gemeentelijke groenwerkers in de zomer alle bomen terwijl het heerlijk regent zouden insmeren met een goedje zodat hun bladeren er allemaal afvallen. Want tja, die vallen er toch automatisch af, dus waarom zou je dit niet versnellen met een chemisch goedje genaamd scrub. Ik pleit hiervoor voor een paar belangrijke aanduidingen op de verpakking. Deze heb ik praktisch hieronder weergegeven, met de betekenis erbij. Speciaal voor de luie beleidsmakers.


Deze stof werkt bijtend op de huid en kan daarbij ernstige brandwonden veroorzaken. De stof werkt ook bijtend op metalen (corrosief).


Deze stof kan direct, of na langere tijd gevaar voor het milieu opleveren


De stof kan reeds in kleine hoeveelheden de dood tot gevolg hebben bij inslikken, inademen of door huidcontact.


De stof is schadelijk bij inslikken, inademen of huidcontact. De stof kan blijvend letsel aan je organen (nieren, lever, hersenen, longen) veroorzaken. Het pictogram kan ook betekenen dat de stof irriterend is, d.w.z. dat de stof gevoelige of pijnlijke plekken veroorzaakt bij contact met de huid en ogen. Mogelijk gaat dit gepaard met huid- of oogbeschadigingen.

En natuurlijk, voor de veiligheid ook deze:









Kortom kinders, scrubben is dodelijk. Scrubben brengt u en anderen rondom u ernstige schade toe. Scrubben kan de bloedsomloop verminderen en veroorzaakt impotentie. Voor meer belangrijke informatie over scrubben, raad ik u allen aan te gaan roken en de waarschuwingen te lezen. Elke keer als u het woordt roken tegenkomt, vervangt u deze door scrubben. Het klinkt vreemd, maar het is altijd waar.

Ik zal nog eenmaal mijn leven op het spel zetten voor jullie. Volgens een schoolgenootje is scrubben wel degelijk lekker, maar bezat ik niet de goede techniek. Zij zal de scrub nog eenmaal op mij aanbrengen maar dan met de goede techniek. Ik hou u op de hoogte, maar ik heb alvast Slachtofferhulp en een team van de beste huidartsen ingeschakeld voor het geval dat...

Je had altijd zoveel zin in de dag
Rondrennen, liggen, slapen en spelen
Samen met je vriendjes
Dag in, dag uit, zat je daar
Buiten en binnen in de tuin
Tot je op een nacht onvindbaar was
Een onfortuinlijke ontmoeting
Met eensadist
En een rubber band
's Nachts kon ik je niet vinden
Er was iets mis, maar wat niet
Je deed het wel vaker, zo lang wegblijven

Tot je de volgende ochtend niet terug was
Een man met je bandje was er wel
En toen was het duidelijk dat je het niet had overleefd
De sadist, met de rubber band

Nu zal je nooit meer vrolijk rondrennen
Bij me komen liggen als je geaaid wil worden
Of als je dacht dat ik je nodig had
Zeuren om eten, tevreden liggen te slapen
Dat zal ik niet meer meemaken, met jou

Ik hoop voor je dat het snel ging
Geen pijn deed
En dat je het nu ergens naar je zin zal hebben
Zoals je deed, toen je nog bij ons was
Samen met de anderen
Een van ouderdom
Twee van ziektes
En de laatste
Met hetzelfde lot
Als jou overkomen is

Slaap zacht, lieve Jan

11-04-2006 † 02-05-2007

Vergeet me alsjeblieft
Denk niet terug aan hoe het was
De slechte dingen die er waren
Maar vergeet me gewoon

Ik kan jou niet vergeten
Maar wil het dolgraag
Niet meer kunnen denken aan
Hoe het was, of hoe het zou zijn

Vergeet de oorlog die er woedde
Die eigenlijk nergens over ging
Vergeet wat ik voor je was, of ben
Vergeet gewoon alles van me

Ik kan dan misschien ook vergeten
Hoe belangrijk je voor me was
Of bent, of zal zijn
En als de weg van vergeten niet zou kunnen
Zou het misschien met kleine stukjes gaan

Vergeet de slechte dingen
De oorlog die er woedde
De ruzies die ontstonden
En nergens over gingen

Zodat je me goed herinnert
En de slechte dingen vergeet
Misschien ooit, zal vergeten
Dan veranderen in vergeven
Als het kan, voor allebei

Iedereen heeft dat wel, vrees ik. Herinneringen. Herinneringen aan dingen die leuk, fijn, liefdevol of anderszins fijn waren, maar ook rotherinneringen. Dingen waaraan je liever niet herinnert wil worden. Het gebeurt zelfs wel eens dat je niet aan fijne dingen herinnert wil worden, maar dat toch gebeurt. De fijne herinneringen waren fijn en komen dan niet (snel) meer terug, of er kleeft meer aan de fijne herinnering dan je je wil herinneren. Kortom, soms wil je iets niet herinneren. 'Maar waar gaat deze lange introductie dan over?' hoor ik jullie niet vragen. Nou, dat komt omdat er soms iets gebeurt waardoor je er toch aan moet denken. Dat je je herinnert wat je niet wou door een voorwerp, een lied, een zinnetje wat iemand opeens tegen je zegt of wat dan ook. Dát ene. Het gebeurt iedereen denk ik, met wisselend effect. Op sommige mensen hebben woorden meer effect, op anderen voorwerpen, en weer anderen denken aan plaatsen. Maar mijn 'dát' komt met liedjes.

Liedjes waardoor je moet denken aan dingen die waren, dingen die mooi waren, fijn, maar ook soms niet meer terugkomen. Als die gedachte in m'n hoofd komt, dan is zo'n liedje niet mooi meer, maar komt het spreekwoordelijke brok in m'n keel. Maar juist door die herinnering blijf ik luisteren, met m'n brok, de melodie meeneuriënd, zacht het lied meezingend. 'All we are is dust in the wind', zucht. Net alsof het liedje uitgekozen is, alsof het van te voren al vaststond. Niets meer dan stof, niets. Maar de mooie tijd was er ook bij. Hoe het liedje uitgekozen is, binnengekomen, wat we verder samen deden; toch wel leuk eigenlijk. Ik mis die tijd. Maar dan weer de harde waarheid, die tijd is niet meer. Ik wou dat ik je nooit kende, dat ik je niet zou herinneren. Dat zou het allemaal makkelijker maken. Dit liedje zou dan nog gewoon mooi zijn, zonder iets erbij.

Maar ik wil je echt wel blijven herinneren, hoe lief je was, wat we samen deden, hoe het ging, samen slapen, arm in arm. Het niet herinneren is omdat de herinneringen zo mooi zijn, maar nu niet meer snel kunnen gebeuren. Daarom wil ik liever niets meer weten van die tijd. Of van m'n herinneringen. Maar toch... het blijft mooi, maar moeilijk.

Ah, volgende nummer... wat wordt het nu... hmm, oh, L'amour toujours... Dat zijn alleen goede herinneringen. Ik zat er niet in, maar een heel leuk stel wel. Zouden anderen het weten van 'Dust in the wind'? En het zich ook mooi herinneren? En met al die andere liedjes? Dream on, Love, Don't want to miss a thing, Voodoo people... Hoe zit het daar allemaal mee?

Als je zegt dat de wereld zuigt
Nu opeens, maar eerder niet
Zie dan de verandering die geweest is

Als je dit niet kan zien
Dan is de verandering of te klein
Of veel te groot om meteen te merken

Bedenk wel dat als het zo is
Dat de wereld zuigt
En blijft zuigen
Dat je dan achter je moet kijken
En te zien wat je vergeet

Verander de verandering
Nog een keer opnieuw
Geef de giften weer terug
En pak wat je terug wilt

Het kan en het mag
Maar het moeilijkste om te doen
Is de verandering te vragen
Ook al weet je het antwoord al

Als je al weet wat het gaat zijn
Wat is er dan nog eng aan?

Binnen een paar uur stemming verandert
Van fijn naar op oorlogspad
Wat moet ik geloven
Wat moet ik zien
Heel fijn begon het, zo'n avond, nerveus maar toch
Een paar keer wat fouts gezegd
Maar het gevoel bleef bij mij
Het gevoel dat je er voor me bent
En bij me bent
De kus, weer, het gevoel, weer,
De troost, alweer

Maar dan slaat de stemming om
Een paar keer m'n mond voorbij gepraat
Wanhopig proberen dat zo snel mogelijk te herstellen
Maar het is te laat

Tot de ruzie, helaas uitbreekt
Ik hem niet kan stoppen, en jij ook niet
Terwijl die niet hoefde te zijn
Niet nodig was, nergens nodig voor
Dan weer terug komen om het goed te maken,
en weer
Waarom doe je dat?

Maar verder schemert er door
dat ik niet alles fout doe
Heel veel wel doe wat goed is
Maar dat je dat niet ziet
Ik wil samen het beste
samen maar toch alleen
Maar door de knoop in je hoofd
Wil je hart dat niet zien, lijkt het
Hoop blijft, ook al is het toch maar een illusie
Met de vage zelfverzekerdheid dat het morgen weer anders is
Ik denk het, hoop het,
Dat het morgen weer anders is

Hoe meer ik duw,
Hoe meer je rent,
Duwen, rennen, wat dan ook
Het blijft verwarrend, zo verwarrend
Dat het lijkt alsof je het niet weet
En langzaam, heel langzaam
Ik ook niet meer

Hoe blij kan je zijn
Met een heel klein gebaar
Met iets wat eigenlijk niets is
Maar toch weer heel veel

Een lieve stem
Een leuk gesprek
Een goed humeur
En een heerlijk gevoel erbij

Een klein probleem gedeeld
Een klein beetje, maar toch
Het vertrouwen was er om het te doen
En het voelde fijn om dat te krijgen

Het horen van jou
Het voelen van een blijdschap
Die een tijd er niet was
En toch is er best weinig gezegd
Best raar toch

Het gevoel blijft en is goed
Zolang het maar bij voelen blijft
Want met nadenken
Kom je met dit nergens

Things I should not know
But still know, found out or told
Keep whispering through my mind

Hopes, not sure, whether to give in or leave them be
Let them go or keep them near
Uncertain, not knowing
What is best to do

Feelings, which should stay
Or maybe not
What should happen with them

Hope lets the feelings stay
Hope keeps me interested to know
But what if the hope is in vain?

I want my hope to stay
But perhaps it's better
to let it fade away

The choice is hard
But in a way
It may be better
For you, the answer to say

I shouldn't ask
Don't want to do it
Cannot do it
For my question affects your answer
And that is the worst thing to do now

The question remains silent
The answer may or may not come
But the waiting and doubt remains
And i know how that comes

Nou, de kogel is dus door de kerk, min of meer, het is uit en zuigt echt hard. Dacht echt dat het kon. Hoe het verder zal gaan met deze kwestie is onduidelijk, maar ik wil nog zeker proberen een vriendschap op te bouwen en daarna zien we wel weer verder. Het is maar beter niets uit te sluiten.
Misschien ging het echt niet meer, misschien kon het wel verandert worden. Hoe het zou kunnen zijn is helaas niet hoe het is. Maar voor nu, sterkte aan de andere kant van de lijn. Je blijft heel bijzonder. Wat het preciese verhaal is weet je, en laten we dat vriendschapsding ooit laten werken. Maar voor nu is het verwerken en erbovenop komen, allebei.

Een moeilijk stuk, zeker omdat ik besloten heb het pubiek te maken. Dit kan vreemd klinken, stom, begrijpelijk, moeilijk, leuk, wat dan ook. Ik weet het nog niet, omdat ik het net wil gaan schrijven. Het gaat over hoe het nu met me gaat. Wat ik wil, wat ik denk, wat ik voel.

Het is zo dat ik wil weten hoe het met haar gaat, maar dit niet durf te vragen, omdat ik bang ben voor het antwoord. Ik wil weten wat ze doet, maar toch niet, want misschien doet dat meer pijn. Elke keer als ik iets lees van haar, wordt ik aan haar bestaan herinnert. Als ik daaraan herinnert wordt, wordt het gemis wat ik nu heb des te groter en dat mis ik. Ik mis het allemaal. Maar weet dat het nog steeds zou kunnen, maar dan goed. Maar weet niet of zij dat ook weet. Ik weet niet wat ik nu zou moeten doen. Wachten, krijg ik vaak te horen. Afwachten en niets doen, laat het van haar komen. Maar dat blijft zo'n moeilijke opgave. Ik weet wat ik wil, maar weet niet of zij dat ook wil: nog een keer doen, ervoor gaan en het laten lukken. Het voelt alsof ik niet de enige ergernis van haar was en dat andere ergernissen ervoor zorgden dat het zo liep zoals nu. Het zou zoveel voor me betekenen om het nog een keer te doen, te laten lukken, maar of dat mag weet ik niet. Dan zijn er de dingen die ik lees, maar misschien beter niet zou moeten lezen. Ik snap ze niet, snap de woorden wel, maar niet wat de woorden samen bedoelen. Ik snap het allemaal niet meer, maar degene die de antwoorden heeft, durf ik niet te vragen, omdat ik bang ben voor de antwoorden. Maar niks doen kan ik ook niet lang meer. Het wordt allemaal te veel. Baal dat het zo heeft moeten lopen en dat ik m'n kansje vergooid heb, denk ik. Maar heb ik wel echt 'n kans gehad? Ik weet het niet, maar mocht er ooit nog een kans komen, dan zal ik deze goed laten verlopen. Maar misschien ergens toch niet de kans gehad, ik weet het niet of wil het niet weten. Ze kon op het einde het goede ervan niet meer inzien, terwijl ik hard probeerde en het me zou lukken. Wat zou het fijn zijn om nu te weten wat je zou zeggen. Maar afwachten is het enige wat me rest.

Het enige wat ik wel weet is dat ik iemand heel erg mis en dat dat door niemand anders goedgemaakt kan worden, denk ik.

En dan zit je te wachten
Op iets om te doen
Onrustig op de telefoon te wachten
Tot iemand zegt wat het is

Er was ooit een afspraak
Een losse, wel te verstaan
Maar nu die afspraak twee uur later is
En de telefoon uit heeft staan

Dan is het wachten op je afspraak
Tot je weer wat van haar hoort
En in de tussentijd is het enige wat je doet
Balen dat het niet meer kon
Volgens jezelf

Balen... eigenlijk dekt dat de lading wel
Balen van wat er gezegd is
Hoe het eerder was
Elke keer weer
Zonder het te willen
Is het toch zo
Terwijl we nu kunnen zorgen dat het niet zo is
Zoals het was, blijft in m'n hoofd
Balen is dat.

Wat niet hoeft dat doe ik
En wat ik doe hoeft dus ook niet
Als iets moet dan probeer ik het
Maar soms dan hoeft dat ook weer niet

Als iets vanzelf komt
Dan komt het
Behalve als het niet hoeft
Want dan komt het
En gaat het niet meer weg

Waarom is het andersom
En niet gewoon zoals het hoort
Ook al ben ik het er soms niet mee eens
Dit keer is zoals het hoort
Zoals het hoort te zijn

Even voor de mensen die het gemist hebben, wat trouwens zou kunnen omdat ik deze comments ga verwijderen, ik heb vandaag twee anonieme commentaren gekregen op dit livejournal. Normaal kan ik daar niets vervelends aan ontdekken, maar in dit geval wel. Hieronder staan de commentaren die ik gekregen heb.

Subject: irritant
ook je stijl van dichten is ronduit irritant, maar vooral nietszeggend

gegroet.

Subject: irritant
Voor een niet-utrechter ben je behoorlijk irritant, maar dit vult gelukkig je schrijfstijl feilloos aan.

gegroet.

Dat je commentaar op dit livejournal hebt, dat kan ik me dondersgoed voorstellen. Maar het is van mij. Als je het irritant vind, zeg dan waarom, zeg wie je bent of zeg niets en kom hier niet meer. Maar wees niet zo'n achterlijk watje wat veilig achter z'n veilige toetsenbordje zit om anderen af te kraken, terwijl je niet eens je identiteit durft vrij te geven. Ik moet toegeven dat ik dit ziekelijk gedrag vind, zo anoniem. Daarom wou ik je dit meegeven. Nu je zo veilig achter je beeldschermpje zit terwijl je niet eens het lef hebt aan te geven waarom je me irritant vind en wie je bent, vraag ik me af wat voor iemand je bent. Ben je gepest? Voel je je niet zelfverzekerd genoeg om het echt te zeggen? Recht in m'n gezicht? Doe het maar, als je zo dapper bent om het achter je knopjes te zeggen, doe het dan ook recht in m'n gezicht. Maar dat zal je wel niet durven, omdat je alleen vanaf je toetsenbordje dingen durft te doen. En verder, anoniempje, kan ik je vertellen dat m'n gedichtjes en dingetjes wel degelijk wat zeggen. Je moet alleen weten waar het over gaat. En dat weet je niet, omdat je niet vanachter je computertje vandaan durft te komen om het mij te zeggen. Weet je wat, val jij lekker dood, zoek een hobby, ga in therapie of doe iets aan jezelf.

Comprende?

Liever niet
Zo vriendelijk bedoelt
Maar tegelijkertijd
Kan het zo hard aankomen
Als het door de verkeerde persoon gezegd is

Ga eens weg
Kan zo hard overkomen
Maar aan de andere kant
Als je weet wie het gezegd heeft
Is het helemaal niet zo erg meer

Waarom kunnen mensen
Niet goed zeggen wat ze bedoelen
Of als ze dat juist wel doen
Letten tegen wie ze praten
Zodat zoals zij het bedoelen
En de ander het opvat
Hetzelfde is?

En dan weet je het niet meer
Hoe meer je erbij probeert te horen
Hoe meer de rest langzaam wegschuift van je
Zonder dat je het zelf in de gaten hebt
Tot het te laat is
En niemand daar meer is

Dan pas kom je kruipend terug
Naar degene die je zelf hebt laten vallen
Maar zullen ze er dan nog zijn?
Of hebben ze het gehad met je

Tijd zal het vertellen
Maar neem dit van me aan
Hoe je nu doet
Laat je langzaam en alleen vergaan

Je vindt zoveel mensen lief
Terwijl een genoeg zou zijn
En door de vele aandacht van de 'lieve mensen'
Zal degene die je echt lief vindt
Je niet meer willen zien staan

Schoonheid is je alles
Alles wil je vertellen
Vertel je daarom
Ook zo veel over je schoonheid?

En dan wat leuk nieuws. Er komen steeds meer van mijn vrienden die zich over Nederland (en Howdoland) verspreid hebben naar Utrecht toe! Dit is natuurlijk fantastisch, omdat ik ze nu steeds vaker kan opzoeken (en zij mij). Nu nog even wachten totdat mijn vrinden van woningnet mij een extreem gave woning geven en dan kan het feest los gaan. Ook kom ik erachter dat er steeds meer al bij Utrecht schijnen te wonen, maar dat ik dat niet wist. We gaan ervoor. Eerst huis krijgen en dan feestje. Natuurlijk kan het altijd beter. Een soort gigantisch landhuis opkopen en daar met z'n allen in gaan zitten zou helemaal geweldig zijn. Ik weet nog wel een paar leuke... Maar laten we eerst maar eens beginnen met de import naar Utrecht veilig te stellen! Zal een bepaalde man er eindelijk achter komen dat zijn 'Stad der Steden' helemaal niet zo populair is?

Het is zo dat iedereen altijd in een van deze twee categoriën valt. Soms is iemand een aardig goede mix, maar je kiest altijd meer voor de een dan voor de ander. Het belangrijkste verschil is dat de realist meer vanuit logica en intelligentie kijkt, terwijl de idealist meer vanuit dromen en gevoel naar zaken kijkt. Als je twijfelt of je een realist of een idealist bent, dan moet je als eerste een ding opzoeken wat je echt belangrijk vind en daarna wat je het prettigst vind over hoe je hiermee om moet gaan. Of hoe anderen hierover met jou praten.
Het is ook zo dat realisten beter met realisten om kunnen gaan en hetzelfde geldt voor de idealisten. Zij praten op eenzelfde manier met elkaar. Een realist kijkt hierbij meer vanuit een oogpunt van logica (bijvoorbeeld: We kunnen beter niet naar het strand gaat, want het regent) terwijl de idealist meer op een gevoelsmatige kant de dingen ziet (We gaan naar het strand, want ik heb zin om te zwemmen). Wanneer een idealist tegen de realist iets uitlegt, voorstelt of vertelt, kan de realist in kwestie gek worden van de onzin en onwaarheden in het verhaal, of zich verwonderen waarom de idealist niet meer nadenkt. Andersom is het ook zo, dat wanneer de realist iets tegen de idealist vertelt de idealist zich kan verwonderen waarom die realist geen rekening houdt met zijn gevoelens of naar de ervaring op zich kijkt. Kortom, dit gaat niet goed samen. Maar er is wat aan te doen, lijkt me. Zo zou de realist kunnen ontdekken wat de idealist belangrijk vind en daar geen waarheid over spreken, terwijl de idealist wat kan aannemen van de realist wat misschien toch wel waar kan zijn. Of iedereen zou een of andere test moeten doen en dan realist of idealist op z'n voorhoofd moeten tatoëren. Maar daar ben ik niet zo'n voorstander van... Ben diep van binnen wel een beetje ijdel eigenlijk. Laat dat de realisten maar doen.

Lange slapeloze nacht,
Een ochtend die niet snel genoeg kan gaan,
Een middag waarbij je eindelijk het daglicht weer ziet
Met een knallende koppijn
'Mag ik nog zeuren? Nog even blijven liggen en daarna wat eten?'
En telkens kom je bij me zitten
Lief eigenlijk
'Nog een keer zeuren?'
'Tuurlijk schat'
En dan lig je weer naast me
Zelfs zonder het 'zeuren', ben je om me heen
En ontdek ik een nieuw gevoel
Een gevoel, wat ik vaag herinner
Maar niet meer goed ken

En straks, als je weer naast me ligt
Een arm om me heen en die bijzondere glimlach zie
Zie ik dat het goed is
En je morgen weer hetzelfde bent
Met hetzelfde gevoel
Hetzelfde, alweer

Maar laat hetzelfde hetzelfde blijven
Nooit meer weggaan en bij me zijn
'Ik hou van jou, lieve hetzelfde'
En blijf hetzelfde, zoals nu

En daar zit je dan. Heb je net even je hart gelucht bij een goede vriend, gaat de goede vriend weg om allemaal zooi te halen voor het feestje van vanavond. Nou ja, eigenlijk wel fijn nu. Kan ik eindelijk mijn gedachten op een rijtje zetten en mezelf ervan overtuigen dat het toch niet zo erg is. Even weg uit de omgeving waar ik veel te veel zit en nu is het lang niet zo erg meer als dat het lijkt.
Ik heb in ieder geval heel veel zin in het feestje van straks. Nu speel ik nog waakhond. Ik mag mensen binnenlaten die een uitnodiging hebben. Maar daar hou ik me niet aan. Lekker puh! Ik laat vrolijke mensen binnen. Mensen die drank hebben. Of gezellig eruit zien. Of mooi. Maar wie er dus komen: allemaal mensen van vroeger komen en de mensen die ik nog niet ken zijn vaak ook erg leuk hier. Alleen dat ene, hetgeen wat je voelt als je slikt of eraan terug denkt moet nu maar eens weg gaan. Snel... Anders verpest het m'n humeur voor het feestje straks. Of nog meer...

Whatever makes you happy
Whomever I love
Wherever I may be
I want you right next to me

When you hurt me
You don't know what you do
It was not intended
The way you want it to

Whenever somebody meddles
Somebody else but you
The meddler should dissapear
Shut up and mind his own

Don't meddle, interfere in our business
Don't ask the things that should not be
Let us alone and live in peace
Forever and more

The meddler makes it hard
Harder than it should be
For now, the hard part hurts
But it'll all be over soon

Because when the storm is past
And we return together alone
Alone will be together
Within a moment of time

As it should be
As I want it to
Will you keep it this way?
Or will you give in to the meddling?

Keep it, lose it and love
For all you want us to
Stay with me, for now
And forever may come real soon

Which one is the best?
Is it to fight or to die?

For fighting the things to tell
Or to be told
Can hurt the other one
Like a punch in the face
And punched back I shall
Fighting hurts
It hurts to get beaten
And it hurts to hit the other
Both hurt, what's the right thing to do?

Avoid being beaten and hit
The way it should be
But will it work if hitting the other hurts to?

Dying on the other hand
Happens when the fight is over
Or is yet to be started
One can choose to die over fighting

What helps to choose for dying
Is the way nothing can hurt you anymore
Nothing pains you, no fights, no arguments anymore
Just the only thing you know is rest, eternal

On the other hand,
While you're dead
Is the time of peace
Rest and love
Will never be one with you
So which one is the best?

En het nieuwe is eraf. Mijn updates van elke dag lijken afgelopen te zijn. De inspiratie vloeit weg uit dit briljante journaal. Of toch niet? Nee, valt reuze mee eigenlijk. Ik gebruik alleen meer slotjes en oogjes om die nieuwsgierige anoniempjes weg te jagen. Maar stiekem is het toch wel een beetje zo. Ik hou niet van lief dagboekentries, vind mijn bijdehante verhaaltjes veel gaver. Maar die raken ook op. Maar dat komt vanzelf wel weer goed, daar ben ik van overtuigd.

Ik kan altijd terug naar lief dagboekentries, mocht ik per sé willen. Maar nu nog niet. Morgen misschien. Heb natuurlijk een erg gaaf weekend gehad, waarin de KamaSutrAbeurs het hoogtepunt was, hehe. Oh, dat mag niet, toch? Oh ja, vergeten, ik ben hier zelf de Gestapo-moderator. De man die bepaald wat wel en niet mag. En natuurlijk mag ik alles van mezelf! Maar daarover straks meer. Maar goed, waar ik eigenlijk over wou gaan typen, was waarom in godsnaam jullie mijn livejournal lezen. Wat bezielt het jullie, om dag in, dag uit naar mijn fantastische website te gaan in de hoop dat er meer briljante stukjes te vinden zijn. En zijn jullie dan teleurgesteld als er niets te vinden is? Dat is natuurlijk wel egostrelend. Ik doe niets en stel jullie teleur. Als ik wel iets doe, zijn jullie blij. Erg gaaf! Maar ik vind 't wel erg tof dat jullie de moeite nemen te komen kijken naar deze site.

De KamaSutrAbeurs was wederom een groots succes. We hebben erg leuke liveshows gezien op het podium. Er zaten ook wat mindere tussen, maar welke me erg aanspraken was Matrixman, Piratenmeisje, Tarzan and Jane en nog een of andere Nederlandse pornoster. En nog een, maar die ben ik vergeten. Ook waren beide betaalshows echt de moeite waard! Eentje was met een lesbisch stel die goed bezig waren en een ander was in middeleeuws thema waar sommige bezoekers goed figuurlijk genaaid werden door hen een blinddoek om te doen en dan de vrouw voor de man te verwisselen. Vooral de vieze oude man en de nerdkiddo waren hier niet over te spreken. Ik wel! De eerste show was vooral erg goed om te zien, volgens mij was mijn wederhelft er nog blijer mee dan ik.

Een ander succes van die dag was het doolhof. Of nou ja, succes? We waren allebei redelijk opgewonden en dan doet een doolhof met duistere gangetjes vreemde dingen met je. Dit was erg gaaf! Tot we erachter kwamen dat een groep houwdo-ers ons aan het stalken waren en per sé wouden meekijken. Stelletje nerds, koop een leven. Ik weet niet of het aan hun afkomst ligt (waarschijnlijk wel) maar het was echt kansloos. Er is op het moment van schrijven welgeteld één howdo-er met een leuke chick. En die leest dit ook, ook al durft 'ie dat niet toe te geven. Dus gast, goedbezig.nl en houden haar! Maar over howdo-ers en het falen van een leven hebben komt later meer. Waarschijnlijk in augustus, als een van mijn favoriete howdo-ers naar Utrecht komt en hij zichzelf dus geen howdo-er meer hoeft te noemen.

Voor de rest mis ik kwalitatief goede journals om zelf te lezen. Er zijn er een paar die leuk zijn en vaak worden ge-update, maar het zijn er veel te weinig. Dus vriendjes, jullie weten wat je te doen staat. Schrijf iets leuks, moois of anders gewoon gaafs, zodat ik ook wat te doen heb, hehe. En doe iets wat ik begrijp. Zelf dingen typen vind ik in ieder geval leuker dan reaguren op dingen, dus proberen jullie het ook eens. Ook al vind ik sommige reacties echt wel leuk