Aap

Het grote niks

Mon, 14 Sep 2009 22:01:42 GMT

Het aparte van dit hele gedoe is dat afstuderen een fantastische belevenis zou moeten zijn, de wereld die aan je voeten ligt. Eindelijk geen nutteloze leerdoelen meer formuleren,geen opdrachten die al honderden keren door anderen zijn uitgevoerd en ga zo maar door. Maar toch had dat wel z’n charme vergeleken met nu.

Na het grote afstuderen komt namelijk het schijnbaar onvermijdbare zwarte gat. Hét punt waarop alles verandert. Opeens mis je de ergernis van slecht bereikbare docenten, omdat er eigenlijk niks meer is. En dat niks blijft niks, totdat je er wat aan doet nietwaar? Ik ben vrij snel op zoek gegaan naar werk, deels omdat dat hoort als je afgestudeerd bent en aan de andere kant ook omdat in het grote niks ook het gemis van mijn vrienden van de IB-groep ligt, die mij geld en vervoer gaven. Om deze oude vrienden weg te doen moet ik nieuwe vrienden maken in de vorm van collega’s en bazen. “Dolletjes! Dat doen we even!”, dacht ik op dat moment. Echter dat bleek niet zo makkelijk te zijn. De routine tussen zoeken, klikken, belletje, briefje en babbeltje begrijp ik ondertussen wel eigenlijk. Alleen het blijkt het allemaal net niet te zijn, eenzijdig of wederzijds. Helaas. Het grote niks komt me weer halen en brengt me naar het niks.
Om toch de rekeningen te kunnen betalen ging ik toen maar meer vakkenvullen. Absoluut niet wat ik wil, absoluut niet mijn toekomstdroom voor zover deze nog niet aan diggelen lag, maar het brengt wel geld op de plank.
Ik ben me ervan bewust dat ik geen plank heb om het geld op te leggen, maar het blijft een spreekwoord. Ook weet ik vrij zeker, voor de taalpuristen onder mijn trouwe lezers, dat mijn werkgever me echt niet in broden uitbetaald, dus het klopt echt.
Maar toch zorgt al dit gedoe, het grote niks en het hele gebeuren rondom afstuderen dat m’n humeur verandert, helaas niet ten goede. Het lijkt erop alsof ik niet meer geniet, alsof niks leuk meer is. Als ik wist hoe ik dat moest veranderen, graag! Maar ik mis ’t toch wel, dat genieten. Het zal helaas wel bij ’t grote niks horen denk ik.
Vrijdag heb ik nog een kans op een echte baan. Dan is er een soort sollicitatie-evenement, waar mensen uit heel Nederland heen gaan om werkcoach van het UWV te willen worden. Nu maar hopen dat het mij wat lijkt en dat de mensen die me mogen aannemen me leuk genoeg vinden om gezellig bij hun te komen werken. Wish me luck.

Aap B SW

Thu, 02 Jul 2009 20:51:18 GMT

En jawel, ik heb een heuze nietszeggende titel verdiend!! Hoezee voor mij!

Ik ben afgestudeerd in CMV (Culturele en Maatschappelijke Vorming) en nu mag ik B SW achter m'n naam zetten!!

Vet gaaf allemaal natuurlijk, maar nu begint de missie tot het zoeken van stoer werk. Hebben jullie iets cools voor mij?

Groetjes
Steven

Random letter.. May or may not be true ?

Fri, 02 Jan 2009 20:49:27 GMT

Hi babe,

Just wanted to say I love you, but I'm not too sure if you want to hear it. As instead I will not say that, but just wanted to say I'm really sorry. There were times I wanted to be alone, but seeing how it all is now I just want to change my choices to together alone. However, this is the thing that cannot be. Changing what already happened.

However, the changing itself can still happen if you want to. However, I do not know what you want me to be. The only thing I can say is that I want to try, for promising things which I might not achieve will let me break my promise. And I don't want to give you anymore false hopes. The only thing I do know is that I want to be with you and love you. For all it takes.

The thing I wanted to say as well is that the issue that keeps us apart right now is the same I liked about you. You lived a lifetime of misery in 25 years. And, more to say, you survived it. That makes you strong, but vulnerable at the same time. But more importantly, you experienced all that. And it fascinates me, but makes it hard to be together as you see in the movies. It makes you very beautiful.

But most of all I am sorry that I get these insights too late. And I'm sorry for what I said. I didn't mean to hurt you. But in a way all this fighting 'tween us makes it easier to start seeing each other again. I know what you don't want and some things you do want. And you know the same.

What I tried to say is; Can I have one more chance to love you?

Love

Illusion

Sat, 26 Apr 2008 12:41:42 GMT

Iets wat al gezegd is hoeft niet nog een keer... Op het moment wordt dit liedje grijsgedraaid en zegt alles wat gezegd hoeft te worden..

VNV Nation - Illusion
I know it's hard to tell how mixed up you feel
Hoping what you need is behind every door
Each time you get hurt, I don't want you to change
Because everyone has hopes, you're human after all
The feeling sometimes, wishing you were someone else
Feeling as though you never belong
This feeling is not sadness, this feeling is not joy
I truly understand, Please, don't cry now

Please don't go, I want you to stay
I'm begging you please, please don't leave here
I don't want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you
Please don't go, I want you to stay
I'm begging you please, please don't leave here
I don't want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you

Being like you are
Well this is something else, who would comprehend?
But some that do, lay claim that
Divine purpose blesses them
That's not what I believe, it doesn't matter anyway
A part of your soul ties you to the next world
Or maybe to the last, I'm still not sure
What I do know is, to use the world is different
As we are to the world but, I guess you would know that

Free Hugs Must Die!

Thu, 24 Apr 2008 20:56:09 GMT

Free hugs

Een frustrerende randgroepering is weer aan het licht gekomen. Naast de emo's, larpers en omniasloeries die ik met man en macht bestrijdt, zijn daarbij nu ook de malloten van de Free Hugs. En dan bedoel ik niet de officiële campagne (staan en wachten tot iemand je wil knuffelen), want die kon ik wel waarderen, maar het misvormde tuig wat er nu rondloopt.

De knuffelmanie neemt ernstige vormen aan. Vroeger was het nog zo dat je iemand een knuffel gaf omdat je om die persoon gaf, maar tegenwoordig maakt dat niet meer uit. Bijzondere acties (waaronder seks, zoenen, knuffelen enzovoorts) worden normaal. Dit heeft tot gevolg dat de maatschappij nog meer verloederd en we door kunnen gaan tot Balkenende 10 of Wilders 25, en dat moeten we niet hebben. Bleh!

Het tuig van tegenwoordig loopt met gefaalde bordjes rond, is lelijk en willen alles knuffelen wat langsloopt. Ik ben hier fel tegen, zoals je moet weten. Knuffelen is namelijk een bijzondere activiteit die je alleen doet met mensen van wie je houdt. Als dit voor jou anders ligt, ben je vermoedelijk een larper, een emo, een omniasloerie of een free hugs malloot en hoor je dit sowieso niet te lezen. Alhoewel de voorgaande groepen een echte knuffel niet kunnen onderscheiden van wat zij knuffelen noemen, raad ik hen toch ten zeerste aan om op te houden met lezen en naar deze site te surfen: http://www.korrelatie.nl/

Hoe het ook zij, de Free Hugs groeperingen die ik zag waren bijzonder vervelend. In plaats van netjes te wachten tot een geïnteresseerde langskwam, trokken zij over een geheel terrein met hun bordjes om daar zo goed als iedereen lastig te vallen door ze te knuffelen. Laten we dit punt even wat abstracter maken, zodat eenieder de ernst van de situatie kan inzien; Iemand raakt een ander op een intieme manier (knuffelen is een intieme manier van aanraking, hoe je het ook went of keert) aan, zonder dat die ander daar toestemming voor geeft. Door deze aanraking dwingt de 'Free Hugs malloot' zijn slachtoffer tot deze aanraking. Het Wetboek van Strafrecht zegt het volgende over dit abstracte voorbeeld;

Art. 246 Wetboek van Strafrecht (Feitelijke aanranding der eerbaarheid)

Hij die door geweld of een andere feitelijkheid of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid iemand dwingt tot het plegen of dulden van ontuchtige handelingen, wordt als schuldig aan feitelijke aanranding van de eerbaarheid, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste 8 jaren of geldboete van de vijfde categorie.
Toelichting:
De pleger en het slachtoffer kunnen een man of een vrouw zijn. Het gaat bij dit artikel om 'ontuchtige handelingen', dat wil zeggen dat de pleger een persoon benadert zonder dat hij seksueel binnendringt.
Bron: http://www.seksueelmisdrijf.nl/jl/index.php?option=com_content&task=view&id=162&Itemid=197

Kortom, de Free Hugs malloten zijn in overtreding met het Wetboek van Strafrecht! Wat zij doen (het opdringen aan anderen om lichamelijk contact te hebben, zonder dat die ander hier toestemming voor geeft) is compleet strafbaar!

Het is zelfs voorgekomen dat iemand expliciet geweigerd heeft om deel te nemen aan hun satanische knuffelritueel, maar dit werd genegeerd! Ik kan hier wel op zeggen dat de volgende keer dat zo’n malloot mij probeert te knuffelen mijn vingervlugheid zo 0900- TUIG heeft gebeld.

Wat me dan wel weer enorm fascineert is wat de Free Hugs malloten bezielt om dit te doen. Hebben ze aandachtstekort? Een aanrakingsfetish? Een of andere geestesziekte? Wat het ook is, het is niet normaal. Ze waren overigens allemaal lelijk en vermoedelijk single. Waren ze dan wanhopig op zoek naar hun affectie en liefde? Wat het ook is, dat zoeken ze maar ergens anders... Want de grote Aapvis en zijn stoere possie werken hier niet aan mee. Krijg alsjeblieft een leven en gedraag je niet als een geflipte idioot.

Alhoewel, misschien zit er toch iets in. Ik kan bijvoorbeeld shirts laten bedrukken met ‘Free sex’, ‘Free French’, ‘Free beatings’ en ‘Free Decapitations’ en dan actief op mensen gaan afstappen zoals deze malloten doen en doen wat er op mijn shirt staat. Illegaal zegt u? Is het niet precies hetzelfde, maar met een ander vergrijp, als wat de ‘Free Hugs malloten’ doen dan?

Sorry

Thu, 27 Mar 2008 14:40:27 GMT

I'm sorry,
For making it a bit harder
For being curious
And for making you feel special

I'm sorry,
For loving you,
And in return,
Trying to solve something

I'm sorry,
For trying to interfere
Making choices
And wanting to help

I'm sorry
I offer you help
That I don't know what you want
That you are living close to my heart

I'm sorry
I expect some simple thank you
Something that I know you appreciated it
Just... Something...

I'm sorry,
That I know you
That I talk to you
That I love you

I'm sorry
That I love you.....

Econoom Aapvis

Wed, 26 Mar 2008 14:45:26 GMT

Prof. Aapvis, hoogleraar bedrijfseconomie, let goed op de wereld. Het blijkt namelijk dat het erg belangrijk is om goede economie te hebben voor een land. Tot zover niets nieuws lijkt me. Een goede economie bereik je door veel mensen efficiënt te laten werken en dan heel veel geld te verdienen. Geen dubbel werk, geen werknemers die anderen extra werk geven en dat soort dingen.

Nu heeft Prof. Aapvis ontdekt dat er een sector in Nederland aan het werk is wat compleet tegendraads bezig is met deze basiseconomieprincipes. De puzzelboekjessector! Ik pleit daarom ook per direct voor het saneren van deze complete sector en ze in dienst te stellen voor het bestrijden van hinderlijke minderheidsgroeperingen (beter bekend onder de codenaam EMO, of emotioneel en mentaal ongesteld). Het vervaarlijke van de puzzelboekjessector is dat er mensen zijn die veertig uur per week raadseltjes verzinnen die anderen moeten oplossen. Op zich is daar niet veel mis mee, maar ze kennen verdorie al de oplossingen. Dit druist dus in tegen het houden van een goede economie. Niet alleen dat, maar je loopt ook het gevaar van deze zogenoemde 'breinbrekers' dat ze, je raadt het al, iemands brein breken. En iemand met een gebroken brein kan nauwelijks meer werken. Er zijn een paar beroepen waar dit nog wel bij kan (iets met dieren, boer, vakkenvullen, minister), maar voor de meeste beroepen is een gebroken brein af te raden. Gevolg: Extra mensen in de ziektewet vanwege breinklachten, overvolle behandelingsinstanties en afkickklinieken en nog meer puzzeltjes. Is niet goed. Derhalve moet het worden afgeschaft.

Brengt me meteen bij een ander punt, wat veelal overkeken wordt. Je hebt namelijk een beroepsgroep die hun beroep ervan hebben gemaakt anderen te laten werken. Deze beroepsgroep noem je managers. Hoewel iets minder gevaarlijk dan de puzzelboekjessector, zijn deze managers ook op hetzelfde uit. Ze zeggen de hele tijd wat anderen moeten doen en dat is hun baan, waardoor anderen hun werk moeten opknappen. Is dat goed? Dacht 't niet! Ik heb als kind ooit geleerd dat je je eigen boontjes moet kunnen doppen, maar deze managers hebben anderen die hun boontjes doppen. Als iedereen elkaars boontjes dopt, welke boontjes zijn dan van jezelf? Complete chaos, omdat niemand de boontjes kan vinden die ze gedopt zouden moeten hebben. En dat allemaal dankzij de managers... Weg ermee!

Walking on thin ice

Mon, 24 Mar 2008 23:09:21 GMT

Walking on the edge
Seeing the goal
Not knowing what lies ahead
For the map hasn't been told

Try not to fall,
Stay on the ledge,
Seeing the ice you might break
With one mischosen step

Wait for the map!
No, why? There is it..

Each step takes careful consideration
Each thread can be your last
But moving on is the only thing
That's still on your mind...

Will we succeed?
Leave the ice intact
Staying on the ledge
And reaching the goal

Zeepbel

Sun, 23 Mar 2008 21:52:48 GMT

Ooit een zeepbel vastgepakt? Nee? Dacht ik al. Zeepbellen moet je namelijk echt heel voorzichtig mee zijn. Want zeepbellen kunnen stuk. En een stukke zeepbel is iets wat niemand wil. Maar het kan wel... Heel zachtjes.. Heel voorzichtig. Want de zeepbel moet natuurlijk wel heel blijven. Heel belangrijk, zo'n zeepbel. Er zijn namelijk echt veel mensen die een zeepbel stuk maken zonder er bij na te denken. Malle mensen. Terwijl een zeepbel toch echt iets magisch is. Ik hou van zeepbellen. Alle kleuren die die laat zien, de magie die in het midden zit maar je bijna nooit kan aanraken en hoe ze rustig door de ruimte zweven. Iedereen kan ze zien, maar bijna niemand kan ze vastpakken.

Ik zag een keer een zeepbel, wist echt niet waarom, maar de zeepbel moest ik hebben. Eerst een plaatje, daarna een echte en die wou ik bij me hebben.
Maar ik denk toch nog wel dat iedereen z'n eigen belletje kan vastpakken. Er moet er gewoon eentje zijn, voor iemand. Dat je de bel voorzichtig vastpakt en over je hand laat glijden. Als je dat kan met je bel, dan is het jou bel. De bel die niet uit elkaar spat, maar even je van de magie binnenin laat genieten voordat je weer langzaam de bel de lucht in laat gaan. Ja, mijn bel. Ik heb m'n bel vandaag aangeraakt, gevoeld en geproefd van de magie van mijn bel. Maar mijn bel vloog weer weg. Ik denk dat ik mijn bel snel weer kan aanraken, voorzichtig, geduldig, rustig en teder. Want als je je eigen bel gevonden hebt, wil je toch niet dat die opeens knapt zodat je je bel nooit meer kan zien. Maar daarom moet je ook heel lief zijn voor je eigen belletje... Zodat je nog een keer samen naar elkaar kan kijken.

Voor jou

Mon, 10 Mar 2008 23:46:50 GMT

Het is niet veel wat ik voor je heb, niet veel te bieden. Niet veel te geven, maar wat ik heb, mag je hebben. Neem het maar, je mag het hebben en ik hoef er niet veel voor terug.
Ik wil ook iets van jou krijgen, als jij het van mij wil. Het hoeft niet veel, maar een beetje, een klein stukje wat we ruilen.

Ik hoop dat je snapt dat alles wat ik kan geven, hoe weinig dan ook, best veel voor me is. Want immers, ik heb weinig, maar het is wel van mij. En van mij wordt voor jou, en van jou wordt voor mij. Als je met me wil ruilen...

Typerdetyp over passies en hoestmelange

Sat, 08 Mar 2008 23:17:18 GMT

We beginnen maar en zien wel wat er gebeurt. Nog nooit in de geschiedenis van dit enorm onregelmatig upgedate blogje van mij heb ik dat gedaan. Typen en we zien 't wel. Nu ik aan het typen ben, heb ik nog steeds niet ontdekt wat ik wil schrijven, dus hoe langer de inleiding hoe minder ik weet. Ben op het moment best brak, kraakfeestje wat vet relaxed was gehad, nauwelijks geslapen en ook nog verkouden... En toen kwam deel 1;

Ode aan Hoestmelange:
Ik heb nooit begrepen waarom mensen uberhaupt iets zouden kopen waardoor ze gaan hoesten. Een melange van diverse soorten hoest, in een zakje, een leuk roze zakje, dat wel, maar als je dan dat zakje open zou maken dat je op 50 verschillende soorten hoest zou ontvangen en je helemaal suf zou hoesten. Of juist dat de leuke gekleurde snoepjes in 't leuke roze zakje elk 1 soort hoest bevatten. Kinkhoest voor de roze, niesziekte voor de gele en voor de groene een ordinaire verkoudheid. Maar let wel, niets van dit blijkt waar. Het is een mix van snoepjes in diverse smaken en kleuren (vandaar de melange) die extra relaxed zijn als je hoest.
Nu wil het geval dat ik verkouden ben en derhalve hoest. Ik heb die hoestmelange een kans gegeven en moet toegeven dat het vet relaxed is. De keel ontspant, ik kan weer normaal roken en bijna alle snoepjes smaken lekker (behalve die stomme groene, waar er natuurlijk weer 't meeste van zijn). Kortom, word verkouden en gebruik hoestmelange. Mijn op twee na grootste genot op het moment.

'Maar Aap, vertel vertel!! Wat zijn jou andere grote geneugden des levens?', hoor ik jullie niet vragen. Nou, kinders... Mijn andere geneugden des levens zijn op de tweede plaats roken en drinken (koffie en breezer). Dit zorgt altijd voor zoveel zenheid dat je er niet goed van wordt. Iedereen die me wel eens live gezien heeft kan dit onderbouwen. En als je me niet gezien hebt vind ik 't erg leuk dat je meeleest. Doe even zeggen wie je bent en misschien win je wel een meet en greet met mij.

Op de eerste plaats staat ook, zoals het hoort, vrouwen. Ik heb weer een hele leuke vrouw ontmoet, hihi. Dat is natuurlijk vet cool, alleen nu komen we op een stukje waar ik reteslecht in ben. Initiatief nemen en zeggen wat ik wil. Kan dat op een of andere manier gewoon niet. Dus help mij! Doe eens tips geven. Ik kan 't wel gebruiken hierover. Het smalltalk en het blijven praten en geïnteresseerd zijn lukt al, alleen dat initiatief en zeggen wat ik wil is een probleem. Help?
Gelukkig heeft deze persoon al wel aangegeven geen bezwaar te hebben om een liefde van m'n leven te zijn. En om nog meer positief nieuws te geven, ze vond een avond niet genoeg. Ik heb nu een liefde van m'n leven van vrijdagavond tot maandagmorgen op haar verzoek. Ze zei wel dat het met OV te maken had, maar dat kan natuurlijk een smoesje zijn ;)
Negatieve dingen zijn er ook aan, maar die ga ik lekker niet opschrijven, omdat positieve dingen alleen ook cool kunnen zijn

Nothing lasts forever...

Sat, 16 Feb 2008 23:19:19 GMT

Tja, de laatste ontwikkelingen in mijn vriendenkring gaven me weer stof om mijn rol als gelegenheidsfilosoof weer op te pakken. Het geval wil namelijk dat na de gebeurtenis ik me steeds meer begin af te vragen waarom mensen aan iets beginnen terwijl ze zeker weten dat het nooit tot een goed einde kan komen. Ik heb het natuurlijk, net zoals de afgelopen vet veel berichtjes, over relaties.

Wat er gebeurt is dat een relatie na enorm lange tijd over en uit was. Het liep met pieken en dalen, maar nu is 't over en toch blijkt dat een probleem te zijn. En terecht, mag ik wel zeggen. Ik weet bij mezelf dat het er echt om spande dat het allerbelangrijkste in m'n hele leven was het hebben van een relatie. Heb er erg veel gehad, maar altijd loopt het uit op niets. Het stopt een keer, het is eindig, niets kan voor altijd blijven. Iedereen weet 't, maar niemand durft er aan te denken. Of misschien durven ze 't wel, maar mogen ze 't niet van de ander. Ikzelf heb 't nog nooit meegemaakt dat iemand zei 'Schat, je weet dat dit ooit over gaat hé?'. Maar goed ook trouwens, want dan zal 't niet lekker lopen. Maar toch... misschien denkt iedereen er wel aan, maar zeggen ze 't nooit. Nooit, totdat het te laat is. Immers, je weet 't toch in je achterhoofd.

Maar het meest vreemde is dan toch wel dat veel mensen er toch aan beginnen, erin zitten of er weer aan willen beginnen. Zo ik ook, ik wil wel, maar goed. Vind dan eerst maar iemand die je niet na vijf minuten op de zenuwen werkt. Of iemand die me vijf minuten kan verdragen. Dit onderdeel is dan gelukt, op naar 't volgende. Het spelletje. Ik hou van spelletjes, maar dan met borden of kaarten. Niet met liefde. Mijn voorkeur zou zijn dat iedereen bordjes had die ze konden opsteken als ze een signaal af proberen te geven. Zo van 'ja, dit is een positief signaal' of juist 'ga weg nare man/vrouw'. Nog makkelijker zou 't zijn dat je een soort checklist kan afgaan, of nog beter, de zin 'Ja, ik vind je leuk'. Maar juist die laatste zin is zo beladen dat ik die zelf nooit over m'n lippen krijg. Meer omdat ik niet weet hoe die ander zou reageren en dat ik er niet van hou afgewezen te worden. En daarom wordt 't elke keer moeilijker om weer wat te doen.

En ook al krijg je dat over je lippen, dan is 't alleen maar afwachten wat er komen gaat. De doodenge reactie van de ander. Je weet het nooit, als 't positief is ben je meteen euforisch en als 't iets anders is, chagrijnig. Daarom zeggen de meesten het maar niet denk ik, het 'ik vind je leuk'. Maar verwachten ze van de ander dat ze hun non-verbale signalen begrijpen. Als die ander ze dan niet begrijpt, heeft de een er geen zin in. Daarom werkt dit systeem ook niet helemaal. Stom systeem. Dan hebben we nog het man-vrouw verschil erbij, wat erg vervelend is. Dit is eigenlijk een nieuwe entry waard, dus ik hou 't maar kort. In 't kort moeten mannen alles doen voor vrouwen en krijgen alleen maar gezeik als ze iets niet goed doen. Daarnaast spreken veel vrouwen over 'Mannen snappen mijn hints niet'. Nee vrouw, dan moet je duidelijke hints geven. 'Ja ik vind je leuk en je hebt me versierd, ik haal bier en een mexicano voor je terwijl jij lekker met je vrienden mag praten' is een hele goede. Maar goed, dat zal 'm wel niet worden.

Nu weer terug naar het originele onderdeel. Mensen (en ik ook dus) vinden het leuk om zichzelf aan iemand te binden, alles te geven voor iets wat niet altijd zou bestaan. Iedereen weet het in z'n achterhoofd, maar niemand vertelt er iets over. Je merkt pas wat je mist als je iets niet meer hebt, maar je blijft maar doorgaan met hetgeen te zoeken wat je tijdelijk geluk geeft, ook al houdt 't op. Waarom zou je al die moeite erin steken? Ik denk dat dat erg persoonlijk is, maar bij mij komt 't doordat ik graag liefde ken.

Liefs
Aap

Paradoxale Psyche

Wed, 06 Feb 2008 23:31:16 GMT

Leuk dat je zo in je eigen wereld, eigen idealen en eigen denkwijzen denkt. Maar denk je niet dat anderen anders denken dan dat jij denkt? Dan dat je ze ervaart? En dan komt weer de veroordeling van jou naar de wereld. 'Jullie zitten allemaal fout! Het zit zo en zo!'. Om weer verder te praten over hoe het is.
Maar denk je dan niet dat alles anders kan zijn? Alles verandert voor iedereen, niets is hetzelfde voor de ander als dat het voor jou is. Maar ow wee als we dat vertellen. 'Het kan niet anders zijn! Er is geen hoop, geen toekomst, geen leven.. Alleen ellende en verdriet'. Tja, als je dat wil blijven geloven dan gaat dat ook gebeuren. Zonder hoop is alles verloren. En als je niet kan geloven dat het morgen beter kan zijn, dan is het morgen ook niet beter.
Maar het kan morgen niet beter zijn; in jou wereld is jou psyche de waarheid. Geen ruimte voor een ander idee een eigen inval. Waarom kom je niet op het idee als ik jou probeer te begrijpen om diezelfde gunst terug te geven? Ach, het is jou leven.. Waarom zou ik het nog proberen op de rails te krijgen? Waarom zou ik tijd en moeite erin steken als je gedachtengang zichzelf belemmerd om het andere te zien. Het heeft geen nut.

Maar wat voor jou niet geldt, geld voor mij wel. Er is altijd een morgen. En die morgen kan alles veranderen. Een mailtje, een telefoontje, een rode envelop met een zoet geurtje. Wie zal 't zeggen? Misschien gebeurt het morgen niet, maar na morgen is weer een morgen. Blijf hopen, hoe moeilijk het ook is.. Het zal ooit beter worden en als het met mij kan, kan het met jou toch ook?

Believe in the ideal, not the idol

Tue, 15 Jan 2008 00:03:03 GMT

Een herinnering, niets meer dan dat. Maar het is wel een herinnering die echt nog lang bij gaat blijven. Een klein zinnetje, nietszeggend, eromheendraaiend. Maar toch denk ik dat ik weet wat je bedoelt.

Vooral niet verder vragen, overtuigd van wat het is. Want tja, het valt wel op dat we heel erg op elkaar lijken, zonder dat dat ooit echt gezegd is. Voor missen is het te vroeg, voor niets is het te laat. Maar toch vraag ik me soms af, is het allemaal wel zoals 't lijkt?

Een herinnering wordt een gevoel, langzaam maar zeker komt het binnen. Nu weet ik dat het zo is, of althans, dat denk ik. 'Maar wees nou eens niet zo bang!', denk ik stil bij mezelf. Leer nou eens te kijken hoe je wil dat het is... Hoe het voelt, zeg maar. Dát is hetgeen wat altijd klopt. Geloof in hoe het kan zijn, maar dan op de goede manier. Geloof in het ideaal, je droom, in plaats van het idool, hetgeen wat je ziet en weet.

De droom, het ideaal, waar alles kan en mag. Mooi is, en niets verkeerd kan gaan. En we lijken op elkaar, dus dan zou mijn droom toch ooit stiekem de jouwe kunnen zijn?

Dank je

Wed, 26 Dec 2007 23:20:40 GMT

Lieve L en J,

Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar ik heb het jullie niet al te makkelijk gemaakt, toen we nog samen waren. Dank je, dat jullie met m'n grillen konden leven, ook al was het maar voor even. Dank je voor de mooie en leuke dingen die we samen hebben gedaan. Ik hoop dat ik jullie niet gekwetst heb, maar wat ik eigenlijk nog wilde zeggen was,
Dank je wel, dat ik bij je mocht zijn.

Liefs,
Steven

Kusje voor het slapen gaan

Tue, 18 Dec 2007 23:08:20 GMT

Jazeker, ik heb me net na het kijken van Family Guy iets in 't hoofd gehaald wat ik wel heel graag zou willen. Maar of het dit keer daarbij blijft of dat ik het ook echt ga proberen te krijgen weet ik nog niet. Best lastig soms, niet kunnen doen.

Maar wat ik nu wil is zo'n heel fijn 'vlak voor het in slaap vallen gesprek'. In de aflevering deden de hond en de pratende baby het, maar ik wil niet met een hond of een pratende baby in bed liggen.

Sterker nog, ik weet precies hoe ik 't wil. Ik wil met een heel leuk meisje ergens rustig heen gaan en dan ergens blijven slapen. Maar voor het slapen wil ik nog het 'vlak voor het in slaap vallen gesprek' hebben. Zo'n gesprek waarbij je rustig over alles kan praten. In het donker, want donker is fijn. Donker is zelfs nog fijner om te praten, omdat het enige wat je dan kan boeien je eigen gedachtes en de stem van de ander zijn. Dat je echt in elkaar op kan gaan, urenlang praten over je dromen, angsten, wensen, of eigenlijk iets. Maakt niet eens uit wat dat iets is. Maar je bent er voor elkaar. Heerlijk, rustig praten, de mooiste dingen die je hoort en dat je alles durft te vertellen. Tot het moment komt dat je samen in slaap valt. Ja, dat wil ik.

Ik weet zelfs al met wie en waar, maar het wanneer weet ik nog net niet. Wat me tegenhoudt? Ik weet niet of die ander dat zou willen...

Mannelijke Ambrosia

Wed, 12 Dec 2007 22:14:21 GMT

Soms ga je naar een kroeg en dan komt het onvermijdelijke moment dat je, als mij zijnde, een drankje aangeboden krijgt van een wellustige vrouw. Dat went op een gegeven moment wel, maar wat nooit zal wennen is het antwoord wat ik krijg als ik mijn bestelling heb doorgegeven. "Maar dat is toch voor minderjarige meisjes?", "Drink jij dat echt?" en "Waarom Aap?" zijn veelgehoorde antwoorden. Soms volstaat een compleet verwarde blik en de vrouw gaat dan alsnog mijn drankje halen. Maar vaak moet de vrouw, praatzuchtig als ze zijn, er toch nog een van de bovengenoemde zinnen bijplakken.

Elke mannelijke man waarmee ik naar de kroeg gaat kan dit drankjesritueel op twee manieren afhandelen. Gewoon naar de bar lopen en wat halen, of me naar m'n bestelling vragen, deze accepteren en de bestelling te halen. Natuurlijk neemt de mannelijke man in kwestie hetzelfde drankje mee. Een andere mogelijkheid bestaat er niet, dus als je als man toch een andere mogelijkheid ziet, dan ben je in ieder geval geen mannelijke man.

Het drankje wat zo ontzettend veel comotie geeft, staat hieronder heel duidelijk afgebeeld.

Je kan bij de eerste blik al zien dat dit enorm mannelijk moet zijn. Er staan grote letters op en een grote zwarte vleermuis. Dat lijkt me wel erg duidelijk. Ik bedoel, op het kasteel van Dracula stond ook met enorme letters te lezen dat hij daar woonde en hij was een parttime zwarte vleermuis, lijkt me duidelijk toch. Dracula moest ook aan de Breezer zitten.
Ook is duidelijk te lezen dat er rum inzit. De bevolkingsgroep die het meeste rum dronk waren piraten en die waren ook echt enorm mannelijk. Er is genoeg wetenschappelijk bewijs gevonden waar piraten aan de Breezer zaten, maar elke keer als er een foto van gemaakt werd, werden de piraten woest en kielhaalden de fotograaf en sloopten de camera. Daarom hebben jullie op Google er nooit wat van kunnen vinden.
Een verwijzing die onze fles Breezer heeft naar piraten is de bewoording 'Limited Edition'. Het geval wil namelijk dat ik onlangs de Pirates on the Carribean DVD gezien heb. Voor de oplettende lezer, deze gaat over piraten. En de overeenkomst tussen Breezer en de DVD is dat ze allebei de bewoording 'Limited Edition' hadden. Toeval? Ik denk het niet. Piraten waren mannelijk, zaten aan de rum en Breezer is mannelijk en er zit rum in. Het is dus heel makkelijk om die twee samen te voegen.
Voor de echte sceptici vraag ik u dit; Zijn piraten niet ook in een limited edition gemaakt? Heb je bijvoorbeeld vijf Davies Jones en veertig Black Pearls? Ik dacht het niet! Piraten zijn gewoon limited edition, net zoals Breezers.

Goed, als je hierna nog niet overtuigd bent (wat me erg sterk lijkt, want ik vind het een ijzersterk betoog), dan heb ik het nog wetenschappelijk onderbouwt. Literatuuronderzoek, hypotheses en dat soort gemekker. Maar omdat heel Nederland dit leest, hou ik de taal vrij simpel.
Nederland heeft een indexcijfer op de masculiniteitsindex (hoe mannelijk een land is) van 14 op de 100 (bron: Geert Hofstede, Allemaal Andersdenkenden). Dat is extreem laag, waaruit we kunnen concluderen dat Nederland een feminien (verwijfd) land is. In een feminien land als Nederland wordt mannelijke mannelijkheid niet geaccepteerd. Immers, een te groot verschil van de heersende normen en waarden wordt nooit geaccepteerd. Om deze stelling te illustreren, let op dit voorbeeld. Aan de ene kant heb je een groep hongerige leeuwen (de Nederlanders zeg maar) en aan de andere kant heb je zo'n leuk, bonten zeehondje. Als je ze bij elkaar zet, accepteren de leeuwen het zeehondje niet omdat hij zoveel verschilt van hunzelf en wordt het zeehondje aan stukken gereten. Zo gaat het ook ongeveer dus met de mannelijke mannen in Nederland. Ze passen er niet voldoende genoeg bij, dus worden ze niet geaccepteerd.
De mannelijke mannen hebben wel een methode bedacht om zich te veranderen. Zij willen door middel van zaken die vooral bij vrouwen populair zijn te gebruiken minder mannelijk worden, zodat ze geaccepteerd worden in de Nederlandse maatschappij. Immers, typische vrouwenproducten zijn ook meestal voor vrouwen bedoelt en dat is bepaald aan de voorkeur van de vrouwen. Iedereen weet dat vrouwen aardig kunnen zaniken, vooral een paar dagen achter elkaar per maand. Ik wil hier de details niet van weten, maar dat zeuren schijnt door vrouwhormonen te komen.
Daaruit kunnen we concluderen dat het humeur van vrouwen te maken heeft met hormonen. Ook weten we dat vrouwen veel doen met hun gevoel, wat eigenlijk het achterliggende is van humeur. Vrouwen kopen logischerwijs dus ook dingen op hun gevoel, dus hun koopgedrag wordt bepaald door vrouwhormonen.
Tijdens die paar dagen per maand willen vrouwen vooral 'comfort foods and drinks' hebben. Omdat op dat moment hun hormonen de overhand hebben, kopen ze deze ook en eten ze op. Dit doen ze om weer meer vrouwhormonen te hebben om weer een maand relatief normaal te kunnen zijn. Dus logischerwijs, in producten die vrouwen willen hebben zitten vrouwhormonen.
Dat vastgesteld, waarom zouden mannen vrouwhormonen tot zich toe willen nemen? Normale mannen willen dat ook niet, omdat ze dan iets engs worden. Denk aan travestieten, hippies, Omniasloeries, vrouwen of metroseksuelen. Maar voor het aanpassingsproces van de mannelijke man aan de Nederlandse maatschappij is dit verplicht. Omdat de mannelijke mannen natuurlijk wel mannelijk zijn, willen ze ook producten die alcohol bevatten. De eerste keus voor de mannelijke man om zichzelf aan te passen aan de Nederlandse maatschappij is daarom ook de Breezer. Dus elke keer als je een man om een Breezer hoort vragen, bedenk dan wel, het is misschien een mannelijke man die zich probeert aan te passen om te overleven.

Had de zeehond in mijn eerdere voorbeeld bijvoorbeeld Breezer gehad, dan had deze waarschijnlijk het overleefd doordat hij ook in een leeuw verandert was. Een Breezerman is een mannelijke man, een Breezervrouw is nog steeds een slet, onthou dit goed!

Tja, en hoe slaat dit terug op mijzelf. Ik ben zo'n mannelijke man dat ik meermaals per week een shot vrouwhormonen nodig heb. Deze probeer ik te bemachtigen door een vrouw, door Breezer of door een zalige zoete cocktail (ook een prototype vrouwendrankje). En ik moet toegeven dat mijn medische traject best goed aan begint te slaan. Ziet u, in mijn geval was het echt een geval van overleven. In den beginne wou ik niet, maar nu moet ik wel. Meermaals per week, een shot vrouw(hormoon), want daardoor ben ik zo ontzettend charmant als ik nu ben. Dat alles door het godendrankje Breezer Cranberry!

Ik wil

Wed, 05 Dec 2007 21:34:50 GMT

Ik wil je leren kennen,
Maar wil je dat ook van mij?
Ik wil bij je zijn,
Maar weet niet waar je bent.
Ik wil van je houden,
Maar weet niet of dat van je mag.
Ik wil je lief hebben,
Voor heel heel erg lang.

Ik wil weten hoe het moet,
Wat wel en wat niet
Om bij je in de smaak te vallen.

Maar eerst wil ik weten,
Wie de je is waar ik het over heb.

Once will be now

Thu, 08 Nov 2007 00:05:09 GMT

How could I know,
What you felt
When I did
Something that went wrond

How can I know,
What you're feeling
What I should we saying
And what to do

How will I know
What will become of me
Where I will go wrong
Will I find you

I know where it went wrong
Trying to make my right
For what will be

But won't that cause
Not to do what I should
Told by my conscience

'What once was, will never be
But what if once was the best
When will be be gone
Alone again

Reanimatie

Wed, 26 Sep 2007 21:43:36 GMT

"Adem in.... Adem uit.... Adem in... Adem uit... Adem in.. Adem uit.. Adem in, adem uit. In, uit, in uit, in uit. Ja, dit ziet er goed uit. Gelukkig, hij ademt weer uit zichzelf! Met moeite, maar toch. Okay, ga zo door en probeer je ogen open te doen. Ja, langzaam. Rustig aan. Kan je me zien?" Een kleine blijk van bevestiging zie ik op me afkomen. "Ik ben wazig, dat snap ik ja. Maar herken je me nog wel?"

De herkenning verloopt moeizaam. Met moeite laat hij blijken dat hij m'n naam nog kent, maar verder? Zou hij me nog mogen? Kunnen we later nog samenwerken? Wat moet ik zonder hem. Vragen als die schieten snel door m'n hoofd. De ene is nauwelijks beantwoord en daar is alweer een nieuwe.

"Kom, als je wil vertel ik je weer van alles. Ik heb je ruim twee maanden nauwelijks gezien en heb je echt veel te vertellen. Ik hoop dat je het luisterend oor wil zijn en weer mijn verhalen weer verder vertellen aan wie het dan ook wil weten. Maar laten we niet te snel gaan. Ik snap heel goed dat je weer aan me moet wennen. Tot snel, livejournal van mij. Ik begrijp dat ik je een tijd vergeten bent, maar ik wil graag de banden weer met je aanhalen. Ik vond het altijd fijn met je..."

En na die woorden liep ik rustig weg, om elkaar weer snel te ontmoeten. Mijn livejournal en mij.

Niet plaatsen

Mon, 02 Jul 2007 09:40:24 GMT

Zo. De delete knop en mijzelf hebben net onze platonische relatie nieuw leven ingeblazen. Ik had een stuk getypt als reactie op een ander stuk, maar heb besloten dit stuk niet te plaatsen. Waarom dat dan? Nou, het leek me niet gepast meteen erop te reageren. Heb voor het delete verhaaltje nog wel onthouden het op te slaan, voor eventueel toekomstig gebruik. Maar waarom zou je nou iets niet moeten plaatsen terwijl je het al geschreven hebt? Een hopelijk korte analyse:

1. Het is slecht geschreven. Dit kan bij iedereen gebeuren, zelfs bij mij. Van die stukken waarvan je denkt dat het nog wel wat wordt als je bezig bent met schrijven, maar op het einde toch ontdekt dat het niets is. Dit is natuurlijk livejournalvervuiling en dat moeten we niet hebben op mijn mooie paarse journal.
2. Geheimhouding. In deze gevallen schrijf je iets op, iets persoonlijks, gevoeligs, wat dan ook. En toch besluit je later dat de wereld dit niet hoeft te weten. Dan heb je natuurlijk die handige slotjes, maar als zelfs zij het niet hoeven te weten? Tja, dan niet plaatsen. Het hoeft trouwens niet eens iets persoonlijks van jezelf te zijn
3. Explicit Lyrics. Natuurlijk kan het ook zijn dat je een stuk hebt gemaakt waarmee je anderen zou kunnen kwetsen. In dit geval plaats ik die stukken niet of onder beveiliging.
4. De eindlijn. Het is nog niet af, simpel als dat
5. Overig. Er zijn nog talloze andere dingen waardoor ik iets niet zou plaatsen. De reactie van anderen bijvoorbeeld. Als die me niet aan zou staan zetten we 'm niet hierop. Of natuurlijk dat mijn stuk volgens mij niet het gewenste effect heeft. Enzovoorts.

Daarom plaats ik nu een stuk over iets niet plaatsen. Het is slecht geschreven, maar toch. We plaatsen het, nu!

On the origin of hagel

Mon, 25 Jun 2007 22:33:55 GMT

Dokter Aapvis schiet wederom te hulp. Dit maal ging het over een zeer dringende vraag van een jong, semi-onschuldig ogend meisje. Ze zag er best leuk uit en had een zeer dringend, e doch uitdagend, probleem voor dokter Aapvis. Goed als ik ben, ging ik deze uitdaging aan. Na wat raad gevraagd te hebben aan een van de wijze consulenten, maar zoals gebruikelijk geheel op eigen kracht, kwam ik erachter dat het probleem wat het meisje me vertelde groter was dan in eerste instantie verwacht. Maar vanwege de charme van het meisje ben ik toch maar dit probleem gaan onderzoeken.

De vraag van het meisje was: "Waarom zijn de hageltjes van de hagelslag groter op het pak dan in het pak?". Ziet er simpel uit op het eerste gezicht, maar niets is minder waar. Er gaat een complete hageltjessekte schuil achter deze vraag. Een verhaal van list en bedrog, van lust en grootheidswaan, van zwart en wit. Twee extremen die bij elkaar komen in het pak kwinkslag. Maar dat terzijde, het blijft moeilijk. Een antwoord blijkt niet zo simpel te zijn en een eenduidig antwoord ligt bij de hageltjesmaffia, waar zelfs ik niet bij kom. Ik zou het Tony Choceloni kunnen vragen. Hij heeft een goed initiatief, maar van chocola maken moet hij nog veel leren. Dus is het gebleven bij de mogelijke scenario's.

Allereerst bestond er tijden het verschil tussen Superhagel en gewone hagel. Een vrij opmerkelijk verschil. Superhagel is groter dan gewone hagel, maar komt in een even groot pak. Er bestaan dus per pak minder Superhagels dan gewone hagels. De superhagels zijn dus in de minderheid. Maar een derde hageloorlog is bij mijn weten nog niet uitgebroken. Het geval wil wel dat ze plotseling van de aardbodem zijn verdwenen. Ze bestaan niet meer in hun meest natuurlijke omgeving; het broodbelegschap, waar de gewone hagels de macht nu hebben. Dit leidt tot een vermoeden dat de Superhagels zijn uitgestorven. Er is geen andere mogelijkheid dat dit komt dan door de evolutietheorie van ene meneer Darwin. Hij pleit dat alleen de sterkste soorten zullen overleven. Blijkbaar is Superhagel geen sterke soort en heeft het het onderspit gedolven tegen de normale hagel. Ook al doet de naam vermoeden dat zij allemaal capejes dragen en hun ondergoed over hun maillot trekken, ze zijn helaas uitgestorven doordat hun soort onvoldoende populatie meer had. Het zat hen gewoon niet in de genen om te overleven.

Deze conclusie leidt wel tot een vreemd feit; als grotere hagels dan normaal uitsterven, waarom plaatsen de overlevende hagels dan wel grotere afdrukken van zichzelf op hun pak? Een zeer vreemd plan van een nog vreemdere soort. Hierop volgen een paar mogelijke theorieën. Hageltjes zijn sociale wezens; ze zitten tijdenlang in een donker pak met z'n allen op een kluitje. Als de hagels niet sociaal zouden zijn, zou er al snel een oorlog uitbreken binnen de pakken. Ik vrees dat weinig hagels een dergelijke 'gangwar' zullen overleven en zullen eindigen als cacaopoeder. Een lot wat tegen het instinct tot overleven van Darwin in druist. En de soort leeft nog steeds. Een vreemd vermoeden rees tot mij; de kwinkslag. Hieraan is te bewijzen dat hagels sociaal zijn. Blanke en zwarte hagel leeft tijdenlang zij aan zij in een pak, zonder ruzie of huurmoorden.

Door dit gegeven ben ik nog verder gaan denken; de hagels streven naar een idyllische maatschappij. De plek waar alles lief en schattig is, en My Little Pony hagels door het pak van regenbogen en groene weides springen. Hagels willen een hoog estethisch doel nastreven. En bij een hoog estethisch doel horen ook beeldhouwwerken van beroemde hagels. En zoals algemeen bekend zijn beelden veelal groter dan de maker. Echter, omdat de hageltechnologie niet zo ver ontwikkeld is, zullen zij voorlopig genoegen moeten nemen met 2-dimensionale afbeeldingen, totdat de evolutie hen verder trekt.

Een andere mogelijkheid zou zijn dat doordat de hageltjes de Superhagel hebben overleefd, dat zij zich beter voelen dan hun onsuccesvolle soortgenoten. Hierdoor kunnen zij een soort grootheidswaan ontwikkeld hebben en de beeldtenissen van hun overleden broeders op hun pak geplaatsd hebben. Zo willen zij laten zien dat hun kleinere soort de überhagel is. Dit kunnen zij niet te publiekelijk doen, om zo repressailles van bijvoorbeeld de anijshagel te voorkomen, dus doen zij dit zo zodat het voor het ongetrainde oog niet te zien is. Ik doel hier natuurlijk op de soort die in de wetenschap bekend staat als Hagelus Ruyterus. In lekentaal de hagel van de Ruyter. Let goed op: let op de boterham en hou er nu een soortgelijke boterham naast. De boterham is ongeveer dezelfde lengte en breedte van het pak. Kijk nu terug op het pak; de hagels zijn het goede formaat, maar de boterham is de helft van de oorspronkelijke maat. Vreemd? Ik dacht het niet. Zo proberen de überhagels hun grootsheid te laten zien.

De laatste mogelijkheid die besproken wordt komt uit een Amerikaans gezegde 'Bigger is always better'. Groter is altijd beter. Zou het kunnen zijn dat de kleine hageltjes een minderwaardigheidscomplex hebben en zitten weg te kwijnen in hun pak tot ze eindelijk het daglicht zien? Dat geeft wel een reden tot een minderwaardigheidscomplex. Maar als we een ander ideaal van Amerika erbij halen, het mooi zijn, komen we tot een geheel andere conclusie. Hagel wil zichzelf opfleuren en sieren en denken dit te bereiken door zichzelf groter af te beelden dan in de werkelijkheid. Ook is er een soort, die zich in het voorjaar uit dost met vreemde felgekleurde druppels, Funnies genaamd. Deze hagel behoort tot de familie van Venz. Maar over het groter voordoen op beeld nog even. Veel koningen van weleer deden dit ook. Een goed voorbeeld is Napoleon, hij die zichzelf tot keizer kroonde. In het echt was het een klein mannetje, maar op schilderijen was hij altijd groter. En ijdel dat hij was.

Kortom, lief meisje, dit is wat Dokter Aapvis bedacht heeft op uw moeilijke vraag. Het is wetenschappelijk, maar ik hoop dat je je antwoord hebt. Het enige raadsel wat mij nu rest is de hagel van Albert Heyn. Die is kleiner op het pak dan in het echt. Maar aan de andere kant, dat pak ziet eruit alsof het door een driejarige getekend is, met kinderliedjes en beertjes. Helaas voor hen is die soort met geen mogelijkheid serieus te nemen. Ze willen zich zo graag onderscheiden tegenover de rest van de hagel, dat ze zelfs een andere vorm van hun pak gekozen hebben. Helaas vrees ik dat, mocht Darwin gelijk hebben, dit een nieuwe mutatie in hagel is. Ik hoop van harte dat zij hetzelfde lot ondergaan als Superhagel.

Als ik er niet ben...

Mon, 18 Jun 2007 23:17:49 GMT

Ik kan niet weten hoe iets is als ik er niet ben
Maar vragen rijzen me te over
Hoe is het hier achter de muur
Terwijl ik weet dat daar een andere kamer is

Hoe is het bij Sandra?
die nu rustig ligt te slapen
Hoe is het bij Joost?
Die vast ergens in een kroeg suf op een barkrukje zit
Hoe is het nou eigenlijk op de plek
waar ik nu niet ben?

En hoe is die plek als ik er wel ben?
Is het dan anders als dat ik weg blijf?
Ik denk het wel, maar hoe is het dan?
Als ik er niet ben

Als ik je vergeet
Dan ben je niet meer bij mij
Maar hoe weet ik dan dat je er nog bent
Als je door vergeten het niet meer weet

En wat dan als je mij vergeet en weer terug vind?
Weet je dan wat je eerst vergeten was?
Hoe het was en hoe het is kan opeens
Allebei iets heel anders zijn, maar toch

Er niet zijn kan fijn zijn
Op plekken die je liever niet ziet
Die je liever niet meer weet
Maar misschien is het nu allemaal anders
En toch de gok niet aandurven
Om erachter te komen hoe het is

Hoe weet iemand wat hij mist?
Als hij me niet meer ziet?
Het zit alleen nog in de herinnering

Als ik er niet meer ben
Is het enige wat je aan me herinnert
Je eigen herinnering...

Steentje

Sun, 17 Jun 2007 01:36:29 GMT

's Nachts op de fiets, niets anders te doen dan te genieten van de nacht, de rust, de stilte. Toch een leuke avond gehad. Niet van wat je er van verwacht had, maar desalniettemin was het erg gezellig. Onbewust maar zeker aanwezig heel snel een lastig liedje voorbij gezapt, terwijl je bedenkt waarom je al die oude bekenden zo weinig meer zag. Eigenlijk kon ik geen goede reden verzinnen daarvoor. Het zijn leuke mensen, wild en oppervlakkig aan de buitenkant, maar ze hebben stuk voor stuk heel veel meegemaakt. En ze zijn gelukkig. Dat is toch heel fijn te weten. Dan glijdt m'n hand in m'n broekzak, om daar een kiezeltje te vinden. Ik pak het kiezeltje vast en laat hem rustig door m'n hand rollen. 'Hmm, weggooien dan maar, het kiezeltje is nu lang genoeg bij me geweest' gaat er door m'n hoofd en heel onbewust gaat het kleine steentje weg. Hard gegooid, ver weg. Zo ver, dat ik 'm niet meer zag.

Ik dacht er niet echt bij na, maar later begon m'n vervelende melancholische beeldspraak moment toch te komen. Ik ging zo hard en gooide iets weg. Kort daarna zag ik 't niet meer, maar wist wel dat het er was. Niet dat ik veel moeite deed om het steentje nog te zien, maar het was er nog wel. Dat wist ik zeker. Waarom ben ik niet stil gaan staan om te kijken waar het steentje was? En of het nog heel was? Dat zou ik vaker moeten doen, maar niet met steentjes, maar met mensen.

Zoals sommigen misschien weten is er een mens wat me ontzettend dierbaar is. Ook zij is gelukkig, maar toch, die beeldspraak is heel erg van toepassing hierop. Van me verwijderd, weggegooid, maar heel lang heb ik niet de moeite genomen om te kijken hoe het ermee was. Ik zou dat echt veel vaker moeten doen. Zeker omdat zij de enige is die me na heel lang afwezig te zijn me heel snel weer kan raken. Hoe stom het ook kan klinken, ik hou nog gewoon van haar. Maar niet meer als toen, maar anders, een nieuwe, vreemde manier van houden van. Ik wil gewoon dat het goed gaat en dat gaat het ook. Meer niet. Tja, spreken ja, en zien. Maar waarom doe ik dat niet vaker dan nu? En ik wil dat ze weet hoe ik erover denk en wat ik voor haar voel. Ik denk dat ze het weet, maar zeker weten doe ik het niet. De volgende keer stop ik voor het steentje, dat staat vast...

Never more

Tue, 05 Jun 2007 12:43:01 GMT

Every word you spoke,
I believed it
But believing it for you
Even though I had my own thoughts and feelings

You ordered me to trust you
Instead of my own feelings and thoughts
And I believed that
And started doing so

But now it turns out to be
My own thoughts were right after all
All you said and did was a lie
A cage of mysery

Now I won't trust you anymore
But will do what feels right
You are dead to me now
And will never be reanimated

How could I be so foolish
Not trusting my own word
But following that of a stranger
Who destroyed it all
Even the last thing she told,
The thing she would never do
Has happened now
And thus the lie is complete

Now it's time to change one of my own words
Being there for you, forever,
It won't happen no more, never more
This is my first lie to you, made by you

Leave me be, alone, or at least, without you!